"" တေစၧႀကီး၏ မယား ""
         ---------------------

    ကိုပန္းထိမ္ႏွင့္ မေစာအိမ္တို႔ လင္မယားသည္ ေတာကြက္ရြာ၏ ေတာင္ဘက္ လယ္ကြင္းျပင္တြင္ တဲအိမ္တစ္လံုး ထီးတည္းေဆာက္၍ ေနထိုင္ၾကသည္။

      အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ကိုပန္းထိမ္က ၃၅ ႏွစ္ခန္႔ မေစာအိမ္က ၃၀ ခန္႔ ရိွကာ အိမ္ေထာင္သက္ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္ထိ မည္သူ၏ အားနည္းခ်က္မွန္း မသိ သားသမီး မထြန္း ကားေသးေပ။

     ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ ပညာမတတ္သလို အသိညာဥ္နည္းပါးကာ အေနအထိုင္အေျပာ အဆိုကအစ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းလွသည္။

    ဤသို႔ အေနအထိုင္ အေျပာအဆို ႐ုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္း မႈေၾကာင့္ ပင္ ထူးဆန္း၍ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ကိုပန္းထိမ္ႏွင့္ မေစာအိမ္ ဘဝထဲသို႔ ေရာက္လာခဲ့ရသည္။

      ကိုပန္းထိမ္တို႔ ေနထိုင္ရာ လယ္ေျမသည္ သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္စဥ္က မိဘမ်ား၏ လက္ဖြဲ႔ လယ္ေျမ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ လင္မယားေနထိုင္ရာ တဲ၏ အေ႐ွ႕ဘက္ လယ္ကြက္ထဲ၌ ကုန္းကမူေလး တစ္ခု ရိွေနၿပီး ထိုကမူေလးေပၚ၌ ခတက္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ ရိွေလသည္။

      ထိုကမူေလးႏွင့္ ခတက္ပင္ႀကီးသည္ မိဘေတြ လက္ထက္ကတည္းက ခုတ္ထြင္ျခင္း ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးျခင္း မရိွ ဤအတိုင္းပင္ရိွေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ကြက္၍ ထားသည္ကို ကိုပန္းထိမ္ မသိေသာ္လည္း သူ႔ပိုင္လယ္ အျဖစ္သို႔ ေရာက္သည့္တိုင္ ဤအတိုင္း ပင္ ဆက္၍ ထားလိုက္သည္။ ထိုခတက္ပင္ႀကီးမွ အၫြန္႔အတက္မ်ား ထြက္လ်င္ ခူးယူ၍ ဆားရည္စိမ္ကာ ရြာထဲ၌ မေစာအိမ္က လိုက္လံေရာင္းခ်၍ အပိုဝင္ေငြ ရေသးသည္။

      လင္မယားႏွစ္ေယာက္ လယ္လုပ္ကိုင္းလုပ္ရင္း ေမာပန္းလ်င္လည္း ထိုခတက္ပင္ႀကီးေအာက္၌ အေမာေျဖ နားတတ္ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ မဆင္မျခင္ အေပါ့အပါးလည္း ဤအပင္ႀကီးေအာက္ စြန္႔တတ္ၾကေသးသည္။ ထိုသို႔ မဆင္မျခင္ အေနအထိုင္ မတတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ပင္ မေစာအိမ္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ တစ္ခုကို ျမင္မက္ေလသည္။

         အိမ္မက္ထဲ၌ တစ္ကိုယ္လံုး အသားအရည္ နက္ေမွာင္၍ ထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္း လူႀကီးတစ္ဦးသည္ ခတက္ပင္ေပၚမွ ဆင္းလာကာ အိမ္ေ႐ွ႕၌ ရပ္၍ မေစာအိမ္အား ေခၚေလသည္။

      "" မေစာအိမ္...  မေစာအိမ္... ""

      "" ဘာလဲေတာ့... ဘယ္သူလဲ... ""

      မေစာအိမ္ အိပ္ေနရာမွ ထူးလိုက္ရင္း ထၾကည့္သည့္အခါ အိမ္ေ႐ွ႕၌ သူမအား ၾကည့္၍ ေခၚေနသည့္ နက္ေမွာင္ေသာ အသားအေရ ႏွင့္ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္း လူႀကီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရသည္။

      "" ငါက ခတက္ပင္မွာ ေနတဲ့ တေစၧ ပါ...  နင္က ငါေနတဲ့ ကတက္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ မၾကာခဏ အေပါ့စြန္႔လိုက္... ပိုးလိုးပက္လက္ အိပ္လိုက္နဲ႔ ... ေန႔တိုင္း ျမင္ေနရေတာ့...  ... နင့္ကို ငါၾကည့္ၿပီး စြဲလန္းစိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတာ...  အဲ့ဒါေၾကာင့္ နင္နဲ႔ အတူ အိပ္စက္ခ်င္လို႔ ခြင့္လာေတာင္း တာ ... ""

      မေစာအိမ္မွာ တေစၧႀကီး၏ ထူးဆန္းေသာ စကားကိုၾကား၍ အံျသေနမိသည္။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္မိသျဖင့္ ေယာက်္ားျဖစ္သူ ကိုပန္းထိမ္ကို ေခၚရန္ ႀကိဳးစားသည့္အခါ ခပ္လွမ္းလွမ္း၌ အိပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

     "" ကိုပန္းထိမ္... ကိုပန္းထိမ္ ထပါဦး   ""

     ကိုပန္းထိမ္မွာ လံုးဝ မႏိုး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနသည္။

      "" နင့္ ေယာက်္ားကို ႏိႈးမေနနဲ႔ မေစာအိမ္... ႏိုးမွာ... မဟုတ္ဘူး ... ငါ့ကိုသာ နင္နဲ႔ အိပ္ခြင့္ေပးပါ... နင္တို႔ မိသားစုကို ငါေစာင့္ေ႐ွာက္ပါ့မယ္... ""

     မေစာအိမ္မွာ တေစၧႀကီး၏ စကားကို ၾကားၿပီး စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားသည္။ တန္ခိုး ဣိတၳိပ ရိွသူ တစ္ဦးက ေစာင့္ေ႐ွာက္မည္ ဆို၍ စိတ္ထဲ ေက်နပ္ ဂုဏ္ယူစိတ္ ဝင္မိေလသည္။

     ""   ကဲ... ေတာ္...  ဒီေလာက္ျဖစ္ေနလဲ...  လာအိပ္ေတာ္.... ""

     ဟု မေစာအိမ္ ေျပာလိုက္လ်င္ တေစၧႀကီးက အိမ္ေပၚတက္လာက မေစာအိမ္အနား ၌ အိပ္စက္ေလေတာ့သည္။ တေစၧႀကီး၏ ကိုယ္မွ ရေသာ ရနံ႔ တစ္မ်ိဳးက မေစာအိမ္အား မိန္းမူးေစေလသည္။

      မေစာအိမ္မွာ တေစၧႀကီးႏွင့္ အိပ္သည္ဟု အိပ္မက္ မက္ေနေသာ္လည္း ျပင္ပ၌ တေစၧႀကီးႏွင့္ အမွန္တကယ္ အတူ အိပ္စက္ေနသည္ဟု ခံစားေနရသည္ ။ မနက္သို႔ ေရာက္သည့္အခါ တစ္ကိုယ္လံုး ႏုံခ်ိႏြမ္းလ်ကာ မလႈပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ အိပ္မက္အား ကိုပန္းထိမ္ကို ေျပာျပခ်င္စိတ္ ေပၚလာသည္။

       "" ကိုပန္းထိမ္... ေတာ့... ကိုပန္းထိမ္ ... ကိုပန္းထိမ္...  ဟဲ့ ေသာက္ေစာင္း...မသာ ေသာက္ေစာင္း....  ေခၚေနတာ မၾကာဘူးလား... ""

     "" ၾကားတယ္... ေသာက္ေခါမရဲ႕... ေသာက္ျမင္ကပ္လို႔ မထူးတာ... ""

     မယားျဖစ္သူ မေစာအိမ္ ရဲ႕ တရစပ္ ေခၚဆိုေနမႈကို ကိုပန္းထိမ္ ထင္းခြဲေနရာမွ ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီး  ထူးလိုက္သည္။

      "" ေတာ့္ကို ေျပာစရာရိွလို႔ ... ေကာင္းေကာင္းေခၚေနရင္ မထူးဘူး... ""

     "" အင္း... ေျပာ...ေသာက္ေခါမ ေရ ""

     ကိုပန္းထိမ္က စိတ္မပါ လက္မပါ ျဖင့္သာ ဇနီးျဖစ္သူ၏ စကားကို နားေထာင္ေနသည္။

    "" ညက က်ဳပ္အိပ္မက္ မက္တယ္...  ""

      "" အင္း... ""

      "" ဟို ကတက္ပင္ေပၚက တေစၧႀကီး တစ္ေကာင္ ဆင္းလာၿပီး က်ဳပ္နဲ႔ အိပ္ျခင္တယ္ ေျပာလို႔ က်ဳပ္ေပး အိပ္လိုက္တယ္ လို႔ အိပ္မက္ မက္တယ္ ေတာ့... ""

     "" ၾကည့္စမ္း...  ေခြးမ...  အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ေဖာက္ျပန္ ေနတာ... ေသာက္က်င့္ကိုက သရဲနဲ႔ေတာင္ မလြတ္ဘူး... ေမ်ာက္ဇာတ္ခင္းတာ... ဟင္း  ""

     ကိုပန္းထိမ္က မ်က္ေစာင္းႀကီးခဲလ်က္ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ပါးစပ္က အယုတၱ အနတၱ ဆဲေရးလိုက္သည္။

     "" ေတာ္ကလဲ...  အိပ္မက္ထဲ မို႔ ေပးအိပ္မိတာ ပါ ေတာ္... အျပင္မွာဆို ရမလား ေတာ့...ဒါနဲ့ အဲ့ဒီ အိပ္မက္ကို ခ်ဲေကာက္ ထိုးရင္ ေကာင္းမလား လို႔... ""

     "" ေအး...  ဟုတ္သားကြ ... အိပ္မက္က ထူးဆန္းတယ္... တြက္ၾကည့္ရေအာင္...  ခတက္ပင္ဆိုေတာ့ ႏွစ္... သရဲ ဆို ေတာ့....... ""

     လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ဟိုတြက္ ဒီတြက္ ျဖင့္ ခ်ဲဂဏန္း သံုးေလးကြက္ ရသြားသည္။

     "" ကဲ...  ကိုပန္းထိမ္... ေနမျမင့္ခင္ ရြာထဲသြား...  ခ်ဲထိုးခဲ့... ဟင္းစားေလး ေတြ႔ရင္လဲ ဝယ္ခဲ့ဦး... ""

      "" ေအးပါ...  ေသာက္ေခါမရယ္...  နင္သာ...  အိမ္မွာ သရဲနဲ႔ ေဖာက္ျပန္ မေနနဲ႔... ""

     "" မသာႀကီး ေသာက္ေစာင္း... ""

       မေစာအိမ္ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ေအာ္ဆဲၿပီးမွ ေက်ာေပးထြက္သြားသည့္ ေယာက်္ားျဖစ္သူ ကိုပန္းထိမ္ ကို ၾကည့္ကာ သက္ျပင္း ခ်မိသည္။

     ကိုပန္းထိမ္ႏွင့္ မေစာအိမ္မွာ ခ်စ္၍ ယူခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း အတူေနလ်င္ တေစာင္းေစးႏွင့္ မ်က္ေခ်း။ နည္းနည္းမွ စကားေျပာ အေပါက္လမ္း တည့္ၾကသူေတြ မဟုတ္။

     စိတ္အခန္႔ မသင့္လ်င္ ကိုပန္းထိမ္က သြား အနည္းငယ္ ေခါသေယာင္ရိွေသာ မေစာအိမ္ကို ေသာက္ေခါမ ဟူ၍ ေခၚတတ္ၿပီး မေစာအိမ္ကလည္း မ်က္စိ အနည္းငယ္ေစြသေယာင္ရိွသည့္ ကိုပန္းထိမ္ကို ေသာက္ေစာင္း ဟု ေခၚတတ္သည္။ ရန္ျဖစ္ၿပီဆိုလ်င္လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အယုတၱ အနတၱ မၾကားဝ့ံ မနာသာ ဆဲဆို ႐ိုက္ပုတ္ၾကသည့္ အထိ ၾကမ္းတမ္းၾကသည္။ ထိုသို႔ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မတည့္ၾကေသာ္လည္း တစ္ရက္ မေတြ႔ရလ်င္လည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သတိရေနတတ္သည္။ သူတို႔ လင္မယား၏ အခ်စ္က ထူးဆန္းလွသည္။

       "" ေဟး...  ခ်ဲေပါက္ၿပီကြ... ဟား... ဟား.. ေဟ့... ေမာင္ျမင့္... ငါ... ခ်ဲေပါက္တယ္ ကြ... ""

     "" ဟုတ္လား...  အခုတေလာ မင္းတို႔ ခ်ဲ ခဏ ခဏ ေပါက္တယ္ေနာ္... ေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းေနတယ္...  ဘယ္ကမ်ား အကြက္ေတြ ရလဲကြာ... ""

    "" ဒီလိုကြ... ""

      ကိုပန္းထိမ္က သူမိန္းမ မေစာအိမ္၏ အိပ္မက္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။

      "" ဟ... ဒါဆို...  မင္းမိန္းမက တေစၧႀကီးနဲ႔ အိပ္တယ္ လို႔ အိပ္မက္ မက္တယ္ေပါ့...  ၾကည့္လည္း လုပ္ဦး ကိုယ့္လူ ... မင္းမိန္းမ တေစၧမယား ျဖစ္ေနဦးမယ္... ""

     "" ဟာ...  မင္းကလဲ...  အိပ္မက္ပါကြ...  ၿပီးရင္..  သူက ခ်ဲဂဏန္း ေပးေပးသြားေသး ဟ... ""

      "" ေအးပါ... ေအးပါ...  မင္းတို႔ အဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာ ပဲ... ""

     ေမာင္ျမင့္၏ မွတ္ခ်က္စကားကို မတုန္႔ျပန္အား ။ မနာလို ဝန္တို၍ ေျပာသည္ဟုသာ မွတ္ယူလိုက္သည္။ ခ်ဲေပါက္၍ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ျဖင့္ ကိုပန္းထိမ္ ဝမ္းသာအားရ  မိန္းမျဖစ္သူ မေစာအိမ္ကို ေျပာျပရန္သာ စိတ္အား ထက္သန္ေနသည္၊

   ကိုပန္းထိမ္ ဝမ္းသာမည္ဆိုလည္း ဝမ္းသာစရာ။ အခုတေလာ ကိုပန္းထိမ္ တို႔ လင္မယား ခ်ဲ ခဏ ခဏ ေပါက္သည္။ မေစာအိမ္ ေျပာသည္က ခတက္ပင္ေပၚက တေစၧႀကီးမွာ မၾကာခဏလာ၍ မေစာအိမ္ ႏွင့္ အိပ္သည္ဟု အိပ္မက္မက္သည္တဲ့ ။ မေစာအိမ္ကလည္း ထိုအိပ္မက္ မက္တိုင္း ခ်ဲဂဏန္း ေတာင္းထားတတ္သည္။ ထိုလူႀကီးကလည္း ဂဏန္းအခ်ိဳ႕ ေပးသြားတတ္သည္။ ထိုဂဏန္းအား ခ်ဲထိုးသည့္ အခါ မေပါက္သည့္ အခါမ်ား ရိွသလို ေပါက္သည့္အခါမ်ားလည္း ရိွသည္။

      မေပါက္သည့္ အခါမ်ားဆိုလ်င္ ကိုပန္းထိမ္က ထိုခတက္ပင္ကို လက္ညိဳးထိုး၍ ဆဲေတာ့သည္။

     "" ေခြးမသား ခတက္ပင္တေစၧ... ငါ့ကို မြဲေအာင္ လုပ္ေနတယ္...  ခ်ီး ဂဏန္းေတြ ေပးတယ္... ေနာက္တစ္ခါဆို... အပင္ပါ... ခုတ္လွဲပစ္မယ္ ၾကည့္ေန... ""

     ခ်ဲ ေပါက္သည့္ အခါမ်ားေတာ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိႈရသည့္ မ်က္ႏွာကဲ့သို႔ပင္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုပန္းထိမ္တို႔ လင္မယား ယခင္ထက္ပို၍ အဆင္ေျပလာသည္မွာ အမွန္။    

      ထိုအရာမ်ားသည္ မုန္တိုင္းမလာခင္ ေလေျပေလညႇင္းမ်ားသာ ျဖစ္သည္ကို ကိုပန္းထိမ္ ႏွင့္ မေစာအိမ္ ႀကိဳသိခဲ့လ်င္....။

      "" မေစာအိမ္...  မေစာအိမ္... ""

    အလုပ္လုပ္ေနရာမွ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေနပူျပင္း လြန္းသျဖင့္ ခတက္ပင္ႀကီးေအာက္ ေခတၱအနားယူရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္ ေခၚသံေၾကာင့္ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ နက္ေမွာင္ေသာ အသားအေရႏွင့္ တေစၧႀကီးအား ခတက္ပင္ ခြၾကား ထိုင္လ်က္ ေတြ႔ရသည္။

      "" ေတာ္ႀကီး... လာျပန္ၿပီလား... ခဏ ခဏ လာေတာင္း အိပ္မေနနဲ႔...  က်ဳပ္ေယာက်္ားေတာင္ က်ဳပ္ကို မယံုခ်င္ သလို ျဖစ္လာၿပီ... က်ဳပ္ေယာက်္ားကို က်ဳပ္ သစၥာ ေဖာက္သလိုမ်ား ျဖစ္ေနၿပီလား မသိဘူး... ေနာက္ကို မလာနဲ႔ေတာ့  ""

     မေစာအိမ္၏ ေဒါသ စကားကို လူႀကီးက ေခါင္းခါျပလ်က္

     "" မဟုတ္ဘူး မေစာအိမ္... ဒီတစ္ခါ ငါလာတာ... နင္နဲ႔ အိပ္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး...  နင္တို႔ လင္မယားနဲ႔ ေနခ်င္လို႔...  ဒီတစ္ခါ ငါ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရး ေတာင္းတာပါ ဟာ... ""

     "" ဒီေလာက္ေနျခင္လဲ ေနဟာ... ႐ႈပ္တယ္...  ""

      မေစာအိမ္ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ေျပာလိုက္သည့္အခါ တေစၧႀကီးက ျပံဳးလ်က္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ တေစၧႀကီး၏ အျပံဳးမွာ ေကာက္က်စ္၍ ရက္စက္မည့္ အျပံဳးဟု မေစာအိမ္ ထင္မိသည္။ ထိုအျပံဳးေၾကာင့္ပင္ ခတက္ပင္ႀကီးေအာက္၌ အိပ္မက္မက္ေနရာမွ မေစာအိမ္  လန္႔ႏိုးလာသည္။

       မ်ားမၾကာမီွ မေစာအိမ္၌ ကိုယ္ဝန္ရိွသည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ား ျပလာသည္။ ကိုပန္းထိမ္မွာ ေပ်ာ္လိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔ သူ လိုခ်င္ ေတာင့္တေနသည့္ အရာ ျဖစ္လာၿပီ မဟညတ္လား။

     ""ဟိတ္.. ဟိတ္... ေသာက္ေခါမ အေလးေတြ မ,  မနဲ႔ေနာ္...  ငါ့သား.. ထိခိုက္မယ္.. ""

     "" ဒီ ေသာက္ေစာင္း ကေတာ့ ပိုေနၿပီ... ""

     ကိုပန္းထိမ္မွာ ယခင္ထက္ မေစာအိမ္ကို ပို၍ ဂ႐ုစိုက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထဲ မတင္မက် ျဖစ္ေနသည္က ဆယ္ႏွစ္လံုးလံုး မရသည့္ ကိုယ္ဝန္ ယခုမွ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရသည္ကို စဥ္းစား မရျခင္းပင္။ သို႔ေသာ္လည္း သူေပ်ာ္ပါသည္။

     "" မေစာအိမ္... နင္  ည ည ဘယ္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားတာလဲ... ""

     "" ဘယ္မွ မေပ်ာက္ပါဘူး ငေစာင္းရယ္... ငါ ရိွပါတယ္ ဟဲ့... ""

     "" မဟုတ္ဘူးေနာ္... နင္ ည ညဆို ဘယ္အခ်ိန္ ထ ထသြားမွန္း မသိဘူး...  အျပင္က ျပန္လာမွ ငါသိတယ္... နင္ ဘယ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္ေနလဲ ေျပာစမ္း... ""

     "" မဟုတ္တာေတာ္...  က်ဳပ္ ဗိုက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ေနာ္... မဟုတ္တာ မေျပာနဲ႔...  အိမ္သာတက္ခ်င္လို႔ ဆင္းသြားတာပါ ... ""

     ကိုယ္ဝန္ႀကီး ျဖစ္ေန၍ ကိုပန္းထိမ္ ဘာမ်ွ မေျပာေတာ့ေသာ္လည္း စိတ္ထဲ၌ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနမိသည္။ ညဥ့္နက္လ်င္ မေစာအိမ္ ေပ်ာက္သြား တတ္သည္မွာ အမွန္။ တစ္ည ကိုပန္းထိမ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ တေရးႏိုးလာ၍ ၾကည့္သည့္အခါ မေစာအိမ္ကို အိပ္ယာထဲ မေတြ႔၍ အိပ္ခ်င္ဟန္ ေဆာင္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခဏ အၾကာ မေစာအိမ္ ျပန္လာလ်င္ ႐ုတ္တရက္ထ၍ ဓာတ္မီးႏွင့္ ထိုးကာ

      "" ကဲ နင္ ဘယ္က ျပန္လာ... လာ... ""

       "" ဝူး... ဝူး... အု... ""

    ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကိုပန္းထိမ္ ေၾကာင္သြားသည္။ မေစာအိမ္မွာ ဆံပင္ဖားလ်ား ႀကီးႏွင့္ ပါးစပ္ထဲ၌ အသားစ တစ္ခုကို ပလုတ္ပေလာင္းစားလ်က္ တက္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

      ကိုပန္းထိမ္ ေအာ္ေမးလိုက္ေတာ့ အေတာ္လန္႔သြားပံု။ စားလက္စ အသားစမ်ားနင္ကာ မ်က္ရည္မ်ား ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာသည္။ ကိုပန္းထိမ္မွာ မဆူရက္ေတာ့ပဲ ဘာေတြစားေနတာလဲ ေမးသည့္ အခါ ညေနက ခ်က္ထားေသာ အမဲသားဟင္းမ်ား စားသည္ ဟု ေျဖသည္။

      မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္ၾကည့္လ်င္ အမဲသားမ်ား တကယ္ ကုန္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုပန္းထိမ္ စိတ္မေက်နပ္ေသး။ အမဲသားဟင္း စားလ်င္ အဘယ့္ေၾကာင့္ သူမ၏ ပါးစပ္၌ ေသြးစမ်ား ေပေနသနည္း။ ကိုပန္းထိမ္ ေခါင္းကုတ္၍သာ ေနၿပီး အေျဖက ႐ွာမရ။ ကိုယ္ဝန္ႀကီးႏွင့္ ျဖစ္၍ ခ်ဥ္ခ်င္း တက္ကာ အသားဟင္း ႀကိဳက္ေနသည္ ဟူ၍သာ မွတ္ယူလိုက္သည္။

        "" ပန္းထိမ္... မေန႔ညက ရြာထဲမွာ ကိုတက္လံုး မိန္းမ ကေလး ေမြးလို႔တဲ့...  မင္းမိန္းမေကာ မေမြးေသးဘူးလား... ""

      "" ေအးကြာ မေမြးေသးဘူး... ဆယ္လေက်ာ္လို႔ ဆယ့္တစ္လေတာင္ ဝင္ေနၿပီ... ဗိုက္ႀကီး တကားကားနဲ႔ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္မွ မသြားရဘူး... ""

      "" ငါေျပာမယ္... ပန္းထိမ္...  မင္း စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္... မင္းကသာ မင္းမိန္းမ ဘယ္မွ သြားမရဘူး ေျပာေနတာ...  မေန့ညက ကိုတက္လံုး မိန္းမ ကေလးေမြးေတာ့ အိမ္ေအာက္မွာ ဘာေတြ႔တယ္ မွတ္လဲ... ""

     "" ဘာေတြ႔တာလဲ...  ေနာက္ၿပီး ငါ့မိန္းမနဲ႔ ဘာ ပတ္သတ္လဲ... ""

     "" ေအး...  ကိုတက္လံုး မိန္းမ ေမႏု ရဲ႕ ကေလးအခ်င္းကို အိမ္ေအာက္ကေန လက္ႀကီးနဲ႔ ယူစားေနတာ ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ မင္း မိန္းမ တဲ့ကြ.... ""

     "" ေဟ့...ေဟ့ေကာင္... ေမာင္စိန္...  မင္းစကားေျပာ တာ ၾကည့္ေျပာေနာ္...  လူမႈေရးေတြ မပုတ္ခတ္နဲ႔...  မင္းနဲ႔ငါ... ဒီေနရာမွာ လူသတ္ပြဲ ျဖစ္သြားမယ္... ""

      ဓားႀကိမ္း ႀကိမ္းေတာ့ ကိုေမာင္စိန္ ဆက္မေျပာ့ေတာ့ေပ။ ကိုပန္းထိမ္ မွာ ရြာထဲမွ အတင္းအဖ်င္း စကားမ်ားကို နားထဲ တေရးေရး ၾကားေယာင္ရင္း မိန္းမျဖစ္သူ အျမန္ေမြးဖြားႏိုင္ရန္ အၾကံရကာ ရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

   "" အ႐ွင္ဘုရား...  တပည့္ေတာ္ မိန္းမ ဗိုက္က ၁၀လ ေက်ာ္ၿပီ မေမြးေသးလို႔..  အ႐ွင္ဘုရား ေရမန္းေလး စြန္႔ပါဦး ဘုရား... ""

      ရြာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေရမန္းမွာ အစြမ္းထက္သည္ဟူ၍ သတင္းႀကီးသည္ မဟုတ္လား။ အေရးအေၾကာင္းရိွလ်င္ အျခားအျခားေသာ ရြာမ်ားမွပင္ လာေရာက္ အကူအညီ ေတာင္းရသည့္ အထိ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဂုဏ္သတင္းက ေမႊးသည္။

      "" ေအး.. ေအး.. ဒကာ ေမာင္ပန္းထိမ္...  ေရာ့... ေရာ့... ဒါ အဂုၤလိမာလ သုတ္ကို ေခါက္ေရ တစ္ေထာင္ ျပည့္ေအာင္ရြတ္ၿပီး မန္းထားတဲ့ ေရမန္း...  ေရာ့... ယူသြား... ဒကာ့ မိန္းမ ကို တိုက္ေပေတာ့... ""

     ဆရာေတာ္ႀကီး ေပးေသာ ေရမန္းကိုယူ၍ အိမ္ျပန္လာကာ မေစာအိမ္ကို တိုက္လိုက္သည္။ ေရမန္းေသာက္ၿပီး ကတည္းက မေစာအိမ္ ဗိုက္မွာ နာလာၿပီး မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္လာသည္။တအင္းအင္း တအားအား လူးလိွမ့္ကာ ေအာ္ဟစ္ေနသည့္ မေစာအိမ္ကို ၾကည့္ကာ  ကိုပန္းထိမ္မွာ သနားစိတ္ဝင္၍ သားဖြားလက္သည္ ေဒၚခ်စ္ကို ေျပးေခၚရသည္။ မေစာအိမ္မွာ ဗိုက္က မခံမရပ္ႏိုင္ နာေနေသာ္လည္း ကေလးက မေမြးေပ။

      ကိုပန္းထိမ္မွာ အခန္းအျပင္မွေန၍ ေနမထိ ထိုင္မရ ျဖစ္ေနသည္။ သားဖြားခန္းထဲ၌ မေစာအိမ္၏ ေအာ္ဟစ္သံက ေျဗာင္းဆန္ေနသည္မွာ ကမ႓ာ ပ်က္သလိုပင္။

     "" ငါ... သြားေတာ့မယ္...ေဟ့...  ဟား... ဟား...ဟား...""

    ညနက္အခ်ိန္ မေစာအိမ္၏ ႏႈတ္မွ ေယာက်္ားသံ ျသျသႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္မွာ အခန္းထဲမွ လက္သည္ ေဒၚခ်စ္ မေျပာႏွင့္ အျပင္မွ ကိုပန္းထိမ္ပင္ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ား ထကုန္သည္။

     လက္သည္ေဒၚခ်စ္မွာ မေစာအိမ္အား ကေလးေမြးဖြားႏိုင္ရန္ တတ္သည့္ပညာ အစံု သံုး၍ ကူညီေသာ္လည္း ကေလးက မထြက္ေပ။ ညသန္းေခါင္ ေရာက္သည့္ အခါ မေစာအိမ္၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွ

     "" ငါ... ထြက္ေတာ့မယ္... မေစာအိမ္ကိုပါ ေခၚသြား... မယ္...  ""

     ဟူေသာ အသံျသျသႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ မေစာအိမ္ ပါးစပ္ထဲမွ လူပံုသ႑န္ အသားတံုးႀကီး တစ္တံုး ထြက္လာကာ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာၿပီး အသားနက္နက္ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး အေကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်င္းအရာကို ျမင္၍ လက္သည္ေဒၚခ်စ္ႏွင့္ အကူလက္သည္ မခင္ေထြးတို႔ ေနရာတြင္ပင္ အေၾကာက္လြန္၍ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာ သြားၾကသည္။

       အသားနက္နက္ႏွင့္ လူႀကီးသည္ မေစာအိမ္ ႏွင့္ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနေသာ လက္သည္ ႏွစ္ေယာက္ေပၚမွ ေက်ာ္ခြ၍ အခန္းတြင္းမွ ထြက္လာကာ အိမ္ေ႐ွ႕၌ ထိုင္ေနေသာ ကိုပန္းထိမ္ကို လက္ညိဳးထိုး၍

      "" မင္း ငါ့ကို ႏွင္ထုတ္တာ ျမန္သြားလို႔...  မဟုတ္ရင္... မင္းကို ငါစားမွာ... အခုေတာ့ ငါသြားေတာ့မယ္...  မေစာအိမ္ကိုပါ  ေခၚသြားၿပီ...  မေစာအိမ္က ငါ့မယား ျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီကြ...  မင္းနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ ဘူး.... ဟား ဟား... ဟား... မင္းတို႔က အေနအထိုင္ ညစ္ပတ္သေလာက္ ဘုရား တရား မရိွေလေတာ့ မင္းတို႔ အိမ္ေပၚထိ ငါလာ ႏိုင္တာေပါ့ကြာ... ဟင္း.. ဟင္း... မေစာအိမ္ ဗိုက္ထဲကို ငါဝင္ၿပီး သူ႔ကို အသားစိမ္း.. ငါးစိမ္းေတြ စားတတ္ေအာင္ ငါ သင္ေပးေနတာ ကြ...  ခုဆိုရင္ မေစာအိမ္လည္း အသားစိမ္း ငါးစိမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္ အရသာေတြ႔ ႀကိဳက္ေနၿပီ...  ဒါမွ ငါနဲ႔ အတူေနလို႔ ရမွာ ေလကြာ....ဟား.. ဟား...ဟား... အခု ငါ့မယား မေစာအိမ္ကို ငါ ေခၚသြားၿပီ ေဟ့...  ""

    စကားမ်ား တရပ္စပ္ေျပာ၍ တဟားဟား ရယ္ေမာၿပီး အိမ္ေပၚက တဒုန္းဒုန္ ဆင္းသြားသည့္ အေကာင္ႀကီးကို ကိုပန္းထိမ္ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုအေကာင္ႀကီးမွ ခတက္ပင္ေပၚသို႔ တက္၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။  

       ထိုအခါမွ ကိုပန္းထိမ္မွာ ေမြးခန္းထဲ ေျပးဝင္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေမြးခန္းထဲ၌ လက္သည္ႏွစ္ေယာက္မွာ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနၿပီး မေစာအိမ္မွာ ဇက္က်ိဳးလ်က္ ေသဆံုးေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ မေစာအိမ္၏ နဂို ပူေနေသာ ဗိုက္မွာ ျပားခ်ပ္၍ ေမြးထားေသာ ကေလးကို မေတြ႔ရျခင္းပင္။

     ""  မေစာအိမ္... ေအာင္းမေလးဗ်ာ... မေစာအိမ္ ေရ... ""

       ကိုပန္းထိမ္တစ္ေယာက္ မည္မ်ွပင္ ေခၚေခၚ မေစာအိမ္ သို႔မဟုတ္ သူ အျမင္ကပ္တိုင္း ေခၚတတ္တဲ့ ေသာက္ေခါမ  လံုးဝ မထူးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကိုပန္းထိမ္ႏွင့္ ေလာကႀကီးကို ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္ခြာ သြားေခ်ၿပီ။

     မေစာအိမ္၏ အေလာင္းအား သၿဂိဳလ္ၿပီးသည့္ေန႔မွစ၍ ေတာကြက္ရြာႏွင့္ လယ္ကြင္းျပင္တဲ၌ ကိုပန္းထိမ္ကို မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။ မည္သူ႔ကိုမ်ွ အသိမေပးပဲ ကိုပန္းထိမ္ တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရဟန္းဝတ္၍ ေတာထြက္သြားသည္ဟု ေျပာဆိုေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း သူ႔မိန္းမေၾကာင့္ စိတ္ေဝဒနာရ၍ ေနရာအနံ႔ေလ်ွာက္သြားေနသည္ ဟု ထင္ေၾကးေပးၾကသည္။ မည္သူမ်ွ တိတိက်က်ေတာ့ မသိၾကေပ။

     ေတာကြက္ရြာမွ လူမ်ားသည္ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီး၏ ခတက္ပင္ႀကီးေအာက္၌ တစ္ခါ တရံ မေစာအိမ္၏ ဝိညဥ္ကို ေတြ႔ၾကရသည္ ဆိုသည္။ သူမ၏ ေဘး၌ ရြာထဲမွ ဆံုးပါးသြားေသာ ကေလး အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႔ၾကရသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ကိုပန္းထိမ္ ႏွင့္ မေစာအိမ္တို႔ လင္မယားမွာ အေနအထိုင္ အေျပာအဆို ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈေၾကာင့္ ကံဇာတာ နိမ့္ပါးသျဖင့္ တစ္ေယာက္မွာ ဘဝပ်က္၍ တစ္ေယာက္မွာ အ႐ွင္လတ္လတ္ မေကာင္းဆိုးဝါး နာနာဘဝ၏ ဖမ္းယူျခင္းခံရကာ တေစၧႀကီး၏ မယား အျဖစ္ေနထိုင္ရသည္ဟု ေတာကြက္ရြာ၌ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ဆင္ျခင္စရာ ေျပာစမွတ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။

------------------------------------------------

           ၿပီးပါၿပီ။

ဝန္ခံခ်က္။

       စာေရးတတ္သူ မဟုတ္ပါ ။ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအား သည္းခံဖတ္ေပးပါ။ စာေရး ဆရာ ဆရာမမ်ား ေဝဖန္ ေထာက္ျပေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။

    စာေရးဝါသနာ႐ွင္-

                           ေမာင္လယ္ေတာ

                  7/3/2018 - 10:00