.. "ငရဲျပည္ သို႔ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ည"..
""""""""""""""""""""""""""""
"တူေတာ္ေမာင္ သူရိယ"
ဖုန္းထဲက Messenger စာဝင္လာတဲ့အသံေၾကာင့္
လုပ္လက္စအလုပ္ကို ခနထားၿပီး ဖုန္းကိုေကာက္ယူၾကည့္လိုက္မိတယ္ ...
အသက္အားျဖင့္ ၃၀ ခန္႔ေလာက္႐ွိမယ္ထင္သည္။ အသားခပ္ညိဳညိဳ မ႐ွည္မပု ခန္႔ေခ်ားႀကီး ဟုဆိုရေပမည္။ ထိုလူကိုေတာ့ က်ေနာ္မသိ ။ သိုေပမဲ့လဲ သူကကိုယ့္ကိုသိလို႔လာမိတ္ဆက္တာျဖစ္ႏိူင္သည္။
...
ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါ ဗ်...
"တူေတာ္ေမာင္စာေရးတယ္မလားကြ ပရေလာက အေၾကာင္း
ေတြေပါ့"
ဟုတ္ က်ေနာ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္ဗ်...
"ဦးေလးနာမည္က ဦးညိဳ"
(ဟိတ္ နာမည္က ဦးညိဳ ဆိုပါလား အသားကခပ္ညိဳညိဳ နဲ႔ဆိုေတာ့ နာမည္နဲ႔လူတဲြးမိတယ္ဟ)
ဟုတ္ က်ေနာ္ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲ ဗ်...
" ဦးေလးကိုယ္ေတြ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ ေလးေျပာျပျခင္လို္ ့ပါ"
ဟုတ္ကဲ့ ဆက္ေျပာပါဗ်...
"စာေရးၿပီးေတာ့ ျပန္တင္ေပးပါ "
ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္အေကာင္းဆံုးေရးေပးပမယ္ဗ်...
ထိုေနာက္.....
"ထေႏွာင္ပင္ ရြာ"
စံျပေစ်း ေန႔ ျဖစ္၍ လူေတြတိုးမေပါေအာင္စည္ကားေနေလသည္။ အဖိတ္ေစ်းေန႔မို႔ထင္သည္။ လူေတြၾကားထဲမွာလဲ ေစ်းျခင္းေတာင္းလက္မွာဆဲြးကာ ေစ်းဝယ္ေနသည့္ဦးညိဳပုအပါအဝင္ပင္ျဖစ္သည္။
ေစ်းဝယ္ ထမင္းဟင္းခ်က္ မိန္းမေတြရဲ႕တာဝန္ဟုအမ်ားကသတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း ။ မိန္းမမ႐ွိ ၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့မိခင္ကိုသာ လုပ္ေကြၽးေနေရာ ဦးညိဳပုအတြက္ ထိုအလုပ္က အပန္းမႀကီးေတာ့ ....
"အဟြတ္ ...အဟြတ္.."
ေဒါျမရဲ႕ ေခ်ာင္းဆိုးသံေၾကာင့္ အိမ္ေဘးက မပု အေျပးအလႊား ေရာက္လာသည္။
"အေမျမ ေနရထိုင္ရ မသက္သာဘူးလား ဒါနဲ႔ ကိုညိဳပုေရာ"
သားေလးေစ်းသြားတယ္ကြယ္ အေမျမစားျခင္တာေတြခ်က္ေကြၽးဖို႔ ေစ်းသြားဝယ္တာတဲ့ ...သက္ေတာ့သက္သာေနပါၿပီ
ေခ်ာင္းဆိုတာ က မေျပာက္ေတာ့ အေမျမ ေနလို႔မေကာင္းဘူး..
"ကိုညိဳျပန္လာမွေဆးဆရာႀကီးအိမ္ေဆးသြားယူခိုင္းလိုက္မယ္ေနာအေမျမ အခုေတာ့သက္သာသလို ေနေနာ္ "
ေဒါပု ကအိမ္နီးနားျခင္းဆိုေပမဲ့ ဂ႐ုစိုက္႐ွာသည္။
ခနအၾကာ....
....
ေစ်းျခင္းေတာင္းလက္မွာဆဲြးကာ ဦးညိဳတေယာက္ ျပန္လာခဲ့သည္။မိခင္တေယာက္ထဲအိမ္မွာ႐ွိေနတာေၾကာင့္ စိတ္မခ်ျဖစ္ကာ လိုအပ္တာေတြကိုအျမန္ဝယ္ၿပီး အိမ္ကိုအျမန္သုတ္ေခ်တင္လာခဲ့သည္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့...
အိမ္ေပါမွာ ေဒါပုကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္
သူပို၍စိတ္ပူသြားသည္။
"အေမဘာျဖစ္လို႔လဲ ေဒါပု"
အေမျမေခ်ာင္းဆိုးသံၾကားလို႔ ငါလာၾကည့္ေပးတာ ဒါနဲ႔ေဆးဆရာအိမ္ကေခ်ာင္းဆိုေျပာက္ေဆး ေကာင္းတယ္လို႔ၾကားတယ္ သြားဝယ္လာခဲ့ပါလား...
"ဒါျဖင့္အခုဘဲသြားဝယ္လိုက္မယ္"
သားရယ္...ပင္ပန္းပါတယ္ အေမ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး. အဟြတ္..
အဟြတ္.. ေခ်ာင္းဆိုတာကေပ်ာက္သြားမွာပါညေနမွသြားဝယ္လဲ
ရပါတယ္....
"သားမပင္ပန္းပါဘူးအေမရဲ႕ သားအေမအတြက္ျပဳစုေနရရင္ဘဲေက်နပ္ပါတယ္ ေဒါပုနဲ႔ခနေနခဲ့အံုးေနာ္အေမ ေဆးဝယ္ကျပန္လာမွအေမစားျခင္တာ သားခ်က္ေကြၽးမယ္ေနာ္"
ကဲပါ အေမျမကိုေတာ့လစိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ထားခဲ့ အေမျမလဲသက္သာေနပါၿပီဟ ...
ဦးညိဳ ေဆးဆရာအိမ္က ေဆးဝယ္ၿပီး ျပန္အလာ ...
....
ဟင္ ဟိုေ႐ွ႕က လူႏွစ္ေယာက္ ဘယ္သူေတြလဲဟ
႐ုပ္႐ွင္အဖဲြ႔ကမ်ားလား လက္ထဲမွာလဲ အေကာက္အေကြး ဓားလွံတေခ်ာင္းကိုယ္စီနဲ႔ ႐ုပ္ေတြကလဲေၾကာက္စရာ
ငါကေရာဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလဲ လူသြားလူလာဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လမ္းကေန ငါက ဘာလို႔လူသူမ႐ွိတဲ္ေနရာေရာက္ေနတာလဲ ....
ဦးညိဳ စဥ္းစားေနတုန္ပင္...
"လာလိုက္ခဲ့"
ဟာ က်ေနာ္ကဘာလို႔လိုက္ရမွာလဲ ခင္ဗ်ားတို္ ့ကေရာ ဘယ္သူေတြလဲ က်ဳပ္ကဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ...
ဦးညိဳရဲ႕ ေမးခြန္းကို ထိုလူႏွစ္ေယာက္ထံမွ အေျဖထြက္မလာ...
ရန္သူတေယာက္ပမာ ၾကည့္ေနေလသည္။
"လာလိုက္ခဲ့ကြာ ၾကာတယ္ "
ေျပာေျပာဆိုဆို ဦးညိဳရဲ႕ ပခံုးႏွစ္ဖက္ ကိုထိုလူႏွစ္ေယာက္
ေကာက္မယူကာ ဦးညိဳမေရာက္ဖူးေသာေနရာသို႔ေခါေဆာင္လာခဲ့သည္။
လမ္းတေလ်ွာက္လံုး လူတေယာက္မွ မေတြ႔
သစ္ပင္ပန္းပင္ တိရစၧာန္ ေတြလဲမေတြ႔ ....
ဦညိဳစိတ္ထဲ အသိတခုဝင္လာသည္။ အေမ ...ဟင္ ငါအေမ
ငါကိုေမ်ွာ္ေန႐ွာေတာ့မယ္ ..ငါကေရာ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ..
ူ"အေမျမ ...အေမျမ ..."
ဟဲ့ဖိုးေခြးဘာကိစၥ ႐ွိလို႔လဲအေမျမအိပ္ေနတယ္....
ဒီလိုေဒါပု ဟို ..ဟိုေလ ကိုညိဳ...
"ေျပာစမ္းပါဟယ္ ကိုညိဳ ဘာျဖစ္လို႔လဲ "
ကိုညိဳ ... လမ္းထိပ္မွာ ကားတိုက္မိၿပီးဆံုးလို႔...
"ဟင္ ...ဟာ... ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဟာ"
ဖိုးေခြးဘာေျပာတယ္ ..ငါ့သားေလးကားတိုက္လို႔ေသၿပီဟုတ္လား မျဖစ္ႏိူင္ဘူး ငါသားကေဆးသြားဝယ္တာေလ...
"စိတ္ကိုထိန္းပါအေမျမရယ္ အေမျမကက်န္းမာေရးလဲသိပ္ေကာင္းေသးတာမဟုတ္ဘူး "
ခနအၾကာ...
လူနာတင္ယဥ္တစဥ္း ေဒါျမ အိမ္ေ႐ွ႕ ထိုးရပ္လိုက္သည္ ။ ဦးညိဳရဲ႕ မိခင္ ႐ွိလား ...က်ေနာ္တို္ ့ကေဆးရံုကပါ..
ေဒါျမမ်က္ရည္ေတြၾကားက အသံလာရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
အေဒါဘာဘဲကြယ္ ...ဘာကိစၥ မ်ား႐ွိလို႔လဲ ...
" ေျပာရမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူးအေဒါရယ္ အေဒါရဲ႕သားဦးညိဳ ကားတိုက္မူ႔တခုေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီး မနက္ျဖန္ မနက္ အေလာင္းေကာင္ခဲြးစိတ္ဖို႔အတြက္ လက္မွတ္လာထိုးခိုင္း တာပါဗ်"
"အမေလး အေမ့သား လူလိမၼာ ေလးျဖစ္မွျဖစ္ရေလသားရယ္ "
ေဒါျမတေယာက္ သားအတြက္ယူၾကံဳးမရျဖစ္ကာ မ႐ူးတပိုင္းပမာေအာ္ငိုေန႐ွာသည္။...
...
ငါသားကိုမေတြ႔ရမခ်င္းငါလက္မွတ္မထိုးေပးႏိူင္ဘူး
ေဒါျမရဲ႕ စကားေၾကာင့္အကုန္အခက္ေတြ႔ကုန္သည္။သူေျပာတာလဲမွန္ေနသည္။
"ဒါျဖင့္ ရင္လဲ အေလာင္းေစာင့္တေယာက္ထည့္ေပးလိုက္ဗ်ာ..
မနက္ၾကမွ အေမျမလာၾကည့္ေပါ့.. အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ဆက္လုပ္ၾကတာေပါ့"
ဒီတႀကိမ္ေတာ့ေဒါျမ ဘာစကားမွျပန္မေျပာ ေခါင္းသာၿငိမ္ျပ၍ ငိုေႂကြးေန႐ွာသည္။
အေလာင္းေကာင္ေစာင့္အျဖစ္ အိမ္းေဘး လူႏွစ္ေယာက္လိုက္သြားၾကသည္။
....
ခင္ဗ်ားတို႔က်ေနာ္ကိုဘယ္ေခါလာတာလဲဗ် အိမ္မွာအေမစိတ္ပူေနလိုက္မယ္ဗ် အေမေဆးေသာက္ဖို႔ ေဆးမေပးရေသးဘူးဗ်
ျပန္ေပးပါဗ်ာ...
ထိုလူႏွစ္ေယာက္ထဲကတေယာက္က ဦးညိဳေျပာေနတာေတြကိုစိတ္မ႐ွည္ေတာ့ဟန္ျဖင့္ၾကည့္ၿပီး....
"တိတ္တိတ္ေန စမ္းကြာ ဟိုေရာက္ရင္သိလိုက္မယ္"
...
... သိပ္မၾကာလိုက္ပါ ထိုလူ ေတြ က လူတေယာက္ထိုင္ေနတဲ့ ေ႐ွ႕သို ေခါေဆာင္သြားသည္။ အေစာကလူႏွစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီးအဆေပါင္းမ်ားစြာ ေၾကာက္စရညေကာင္းေသာ လူႀကီး တေယာက္ အခန္႔သားထိုင္ေနသည္ ။ သူေ႐ွ႕မွာေတာ့စာအုပ္အထူႀကီး ႐ွိေနသည္။
"ဒါနဲ႔မင္းနာမည္"
...
ထိုလူႀကီးကစတင္ေမးလာသည္။
က်ေနာ္နာမည္ ဦးညိဳပါ ....
နာမည္ၾကားသြားေတာ့ ထိုလူႀကီး ေ႐ွ႕မွာ႐ွိေသာစာအုပ္ကို အျမန္လွန္ၾကည့္လိုက္သည္။
"ဟာ မင္းေသေန႔မေစ့ေသးဘူး ၊ ဟေကာင္ေတြမင္းတို႔လူမွားၿပီး
ေခါလာၾကၿပီ။ ငါေခါခိုင္းတာ သူတို္႔ရပ္ကြက္ထဲက ၊အမူးသမား
လူျပည္အတြက္အက်ိဳးမျပဳဘဲ ၊မေကာင္းတာမွန္သမ်ွလုပ္တဲ့
ေအးေမာင္ကိုေခါခိုင္းတာကြ သြားသြားဒီေကာင့္ကိုျမန္ျမန္ျပန္ပို႔လိုက္ၾက."
"ခနေနအံုး ျပန္မပို႔ခင္ ငရဲဆိုတာတကယ္႐ွိေၾကာင္းသိေအာင္ လိုက္ျပလိုက္အံုး"
ဟင္...ငရဲျပည္ ဆိုပါလား ..ဟာမျဖစ္ဘူး ငါေသၿပီးေရာက္လာတာေပါ့ မျဖစ္ဘူး ငါမ႐ွိရင္အေမတေယာက္ထဲ ဟာ..
အျမန္ျပန္ပို႔ေပးၾကပါဗ်ာ ....အေမေမ်ွာ္ေနေလာက္ၿပီဗ်....
"ေအးျပန္ရမွာပါစိတ္ခ် မျပန္ခင္မေကာင္းတာလုပ္ရင္ဘယ္လိုခံစားရမလဲလိုက္ၾကည့္"
အမွန္ေတာ့ဦးညိဳ လိုက္မၾကည့္ျခင္တာအမွန္ေပ မိခင္ဆီကိုသာျပန္ဖို႔ စိတ္က အလြန္ ဆႏၵ ေစာေနသည္။
....
ထိုလူႀကီးႏွစ္ေယာက္လက္ညိဳးၫြန္ျပရသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
..ဟို ..နဲနဲေနာေနာလူအုပ္ႀကီးမအိပ္ ဆူပူအိုးထဲမွာ ျမဳတ္လိုက္ျပန္ေပါလာလိုက္နဲ႔ ... ဒယ္အိုးေဘးမွာ ကပ္ေနေသာ္လည္းငရဲသားေတြကအေပါကေန အခြၽန္ေတြနဲ႔ျပန္ထိုးခ်ေနသည္။
ဟူး ...ကိုညိဳ ေၾကာက္စိတ္ေတြတအားျဖစ္လာသည္။
မၾကည့္ျခင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ ...
"ကဲ အဲဒါလူျပည္မွာမေကာင္းလုပ္တဲ့သူေတြ သူမ်ားပစၥည္းခိုးတဲ့လူေတြအဲလိုလူေတြခံရတဲ့ေနရာဘဲ ၊ ေနာက္တေနရာလိုက္ျပမယ္ "
"ေနရာေပါင္းမ်ားစြာကို လိုက္ျပေနသည္။ ျမင္ရေတြ႔ရသမ်ွ စိတ္ခ်မ္းေျမဖြယ္ရာတခုမွမ႐ွိ..."
ဦးညိဳ သေဘာက္ေပါက္သြားခဲ့သည္ ။ငရဲဆိုတာ နာက်င္ျခင္းမ်ိဳးစံုခံရတဲ့ ေနရာပါလားဆိုတာ..
...
ကဲမင္းျပန္ျခင္လွတဲ့အိမ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္..
&...&...&
ဟိုမွာမင္းအေမငိုေနၿပီး မင္းအျမန္ျပန္ေတာ့...
"က်ဳပ္ကဘယ္လိုျပန္ရမလဲ "
ဟုတ္သားဘဲကြ မင္းအေလာင္းေကာင္လဲမေတြ႔ပါလား
အျမန္႐ွာစမ္း...
က်န္တဲ့လူတေယာက္က...
ေဟာ သူအေလာင္းကေဆးရံုမွာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ
အခ်ိန္မီလို႔မဟုတ္ရင္မင္းဘေတာ့ေငလူဘဲ ငညိဳေရ...
က်ေနာ္ အေလာင္းေဘးေတြ ထြန္းခိုင္နဲ႔အတူ ၾကည္စိုးတို႔ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ေစာင့္ေနၾကသည္။
."ကဲ ျမန္ျမန္ဝင္ေပေတာ့ ငညိဳ"
ေျပာေျပာဆိုဆို က်ေနာ္ ကိုေဆာင့္တြန္းခ်လိုက္ေသာေၾကာင္း
က်ေနာ္ ခႏၶာ ကိုယ္ေပါ ျပဳတ္ၾကခဲ့ သည္။
ဟူး..က်ေနာ္ကိုလာမေခါနဲ႔ ေနာက္တေခါက္မလိုက္ေတာ့
မလိုက္ေတာ့ဘူး...
က်ေနာ္အသံ ဘယ္ေလာက္က်ယ္္သြားလဲမသိ ... ေဘးနားက
ထြန္းခိုင္တို႔ႏွစ္ေယာက္သရဲ သရဲ ကိုညိဳသရဲဆိုၿပီး ေအာ္ ၿပီးထြက္ေျပးသြားၾကသည္။ ကားတိုက္ထားတဲ့ဒဏ္ရာေတြနဲ႔မို႔ ထလို္မရ
အေလာင္းေကာင္ ေတြနဲ႔အတူ တည ႏွပါးသြားအိပ္ခဲ့ရသည္။
မနက္လင္းေတာ့ ရဲေတြနဲ႔အတူ အေမေရာ ဆရာဝန္ေတြေရာလာမွ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ႐ွင္းျပလိုက္ေတာ့ အေမ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ က်ေနာ္ကိုဖက္ၿပီးငိုျပန္သည္။
...
က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲက ေအးေမာင္... အရက္မူးလို႔ ရန္ျဖစ္တာ ဓားထိုးမူျဖင့္ ေသ သြားခဲ့သည္။ ေအးေမာင္ေသဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ ငရဲမွာခံရမွာကို က်ေနာ္ေတြးၿပီး ေၾကာက္စိတ္ေတြျဖစ္ကာ
ထိုေန႔ညမွစ၍ ေဆးရံု ကဆင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ မေကာင္းမူကိုေ႐ွာင္ကာ ကုသိုလ္ ရမဲ့အလုပ္နဲ႔ဘဲအေမ့ကို႐ွာေကြၽးလာတာ အခုခ်ိန္ထိပါဘဲ...
..
ဦးညိဳေျပာျပေသာ ကိုယ္ေတြ႔ဇာတ္လမ္းေလးထိုေနရာတြင္ၿပီးဆံုးသြားေလၿပီ ...
...
မေကာင္းမူဟုသမ်ွ စိတ္ကြယ္ရာမ႐ွိ ကိုျပဳသည့္ကံပ့ဲတင္သံ
တေန႔ကိုယ္ျပန္ခံစားရမည္။ မေကာင္းမူတခုလုပ္မယ္လို႔ေတြးမိတိုင္း ငရဲ႐ွိတယ္ဆိုတာ ေတြးမိၾကပါေစ...
ေတာင္ႀကီးသားေလး "သူရိယ"
စာမစစ္အားလို႔ ဒီတိုင္းဘဲတင္လိုက္တာပါအမွားပါရင္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ဗ်...
Comments
Post a Comment