💫🌟 ခဏတာ အမွား 🌟💫
          ×××××××××××××××××

        "" ...ဗ်ာ...ဟုတ္ကဲ့... ဟုတ္.... ေမေမ...""

         "" ...-----------------------------------------...""

        "".... အခု သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေရာက္ေနတာ... ဟုတ္ကဲ့...ပါ... ဟုတ္ေမေမ...စိတ္ခ်...ဘိုင့္...""

       ဖုန္းကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ၿပီး ေက်ာ္သက္က ဘာလဲ ဟု သေဘာျဖင့္ ေမးဆတ္ေမးေနျကေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မ်က္လံုးမိွတ္ျပလိုက္သည္။

       "" ... ဘာတဲ့လဲ... ေဟ်ာင့္... ""

       စိုင္းမင္းေအာင္က မေနႏိုင္ ပါးစပ္က လွမ္းေမးသည္။

     ""... ငါ့ အေမတို႔ ပဲခူးက ျပန္လာၿပီတဲ့... အဲ့ဒါ အိမ္မွာျပန္ေစာင့္ေန ဘာညာေပါ့ကြာ... သိတယ္မဟုတ္လား...""

       ""... ဟာ... ဒါဆို ငါတို႔ ေပ်ာ္ပြဲေလးက ၿပီးၿပီေပါ့...""

      ""... ေအးကြာ... ေပ်ာ္ေကာင္းတုန္း ရိွေသးတယ္...""

         စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုစံ ျဖစ္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ဘုန္းလတ္၊ ဝဏၰႏိုင္၊ စိုင္းမင္းေအာင္ တို႔ကိုၾကည့္၍ ေက်ာ္သက္ကို ျပံဳးမိသည္။

       "" ... မင္းတို႔ကလဲကြာ... ၂နာရီ ေရာက္ အခ်ိန္ရပါေသးတယ္ကြာ... အားရပါးရ ကျဲကတာေပါ့... ႀကိဳက္တာ စားၾက... ""

       "" ... ေဟး...ဝိုး...ဝိုး... ဒါမွ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းကြ.... ေဟ်ာင့္ေတြ ဘီယာဗူးဖာ ၂ ဖာ ေလာက္ဝယ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚတင္လိုက္ ... ၿမိဳ႕ျပင္ လစ္ၾကမယ္... ""

        "" ,..ေအး... အဲ့ဒီအၾကံေကာင္းတယ္....""

       ဘုန္းလတ္ အၾကံကို အားလံုးက သေဘာတူလိုက္ကာ စားေသာက္ဆိုင္မွာ လိုင္ခ်င္တာေတြ ဝယ္ယူ၍ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ရပ္ထားေသာ ဆိုင္ကယ္ေတြေပၚ ကိုယ္စီ တက္လိုက္ၾကသည္။

       "" ... စိုင္းမင္းေအာင္... မင္းနဲ႔ ဘုန္းလတ္နဲ႔ တစ္တြဲ... ငါနဲ႔ ဝဏၰႏိုင္နဲ႔ တစ္တြဲ ၿမိဳ႕ျပင္ကို ဘယ္သူ အရင္ေရာက္ကြာ... ၿပိဳင္ခ်ဲမယ္...""

      "".., ႀကိဳက္တယ္ကြာ... စိန္လိုက္ေလ... ႐ႈံးတဲ့အတြဲ... ေနာက္ေန႔ကစၿပီး တစ္ပတ္စာ ေန႔စဥ္ စားဝိုင္း႐ွင္းေၾကး... ဘယ္လိုလဲ ရဲလား...""

      "" ... ဟား..ဟား... ႀကိဳက္တယ္ကြာ... ဘယ္လိုလဲ ဝဏၰႏိုင္... သယ္ရင္း... ငါ့ကို ယံုတယ္ မဟုတ္လား...""

      "" ...ယံုတယ္.. သားႀကီး....ခ်ကြာ... ""

       ""... ေဟး... လစ္ၿပီကြ... ခ်ေဟ့...""

       ....ဝူး....ဝူး... ဘမ္း...ဘမ္း...ဝရမ္း...

       ည၉နာရီ ကားသြားကားလာ ႐ႈပ္ေနေသးခ်ိန္မွာပင္ လူေလးေယာက္ ဆိုင္ကယ္ ႏွစ္စီးက ၿမိဳ႕ျပင္ ထြက္ရာ လမ္းမႀကီးအတိုင္း ဦးတည္၍ အရိွန္ဟုန္ျပင္းစြာ ေမာင္းႏွင္ထြက္သြားၾကသည္။  

       "".... ဘယ္လိုလဲ သားႀကီး စိုင္းမင္းေအာင္နဲ႔ ဘုန္းလတ္...  တပတ္စာ ႐ွင္းဖို႔ ျပင္ထားေတာ့ေနာ္... ဟဲဟဲ.."

           ေက်ာ္သက္ကိုတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ၿမိဳ႕ျပင္ အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေပၚ ေရာက္ရိွေနၾကၿပီး လမ္းေဘးမွာ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီ ရပ္၍ ဘီယာ ေမာ့ေနၾကေပၿပီ။

        "".... ေအးပါကြာ... ဒီေန႔က မင္းေမြးေန႔ ဆိုေတာ့... ငါက အေလ်ာ့ေပးလိုက္တာပါ... ဟုတ္တယ္ မို႔လား ဘုန္းလတ္... ဟဲ..ဟဲ.."".

       ""... ေအးေလကြာ... ေတာ္ၾကာ ေမြးေန႔မွာ ႐ွံုးသြားတယ္ဆို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာ စိုးလို႔...အ႐ႈးံေပးလိုက္တာ...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ ႐ွင္းရမယ့္ တစ္ပတ္စာဖိုး တန္ေအာင္ေတာ့ ဒီည အမုန္းဆြဲၿပီ...ဟဲ..ဟဲ...""

        ""... ငါကေတာ့ တစ္ပတ္စာလည္း ပိုက္ဆံမကုန္ေတာ့ဘူး... ဒီညလည္း အလကား ဆိုေတာ့ကာ... စူဇကာပု႑ား လႉတာ အကုန္စားၿပီေဟ့...""

         "" ... ေအး... စား...စား... တပိုးနင့္ ေသမယ့္ေကာင္...""

       "" ... ဟား...ဟား...ဟား..ဟား....ဟား...ဟား..""

      ေက်ာ္သက္ကိုတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ယူလာသည့္ ဘီယာမ်ား ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ေသာက္လိုက္စားလိုက္ ေျပာလိုက္ ရယ္ေမာလိုက္ သီခ်င္းဆိုၾက ကၾကႏွင့္ အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေဘးမွာ ဆူညံေနၾကသည္။

       "" ... ေဟ်ာင့္ေတြ... ပ်င္းလာၿပီကြာ... game ေလး တစ္ခု ထပ္ကစားၾကမယ္...""

       စိုင္းမင္းေအာင္က စတင္ၿပီး ေဖာက္လိုက္သည္ႏွင့္ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ေထာက္ခံၾကေတာ့သည္။

        "" ... ဘာgame ေဆာ့ဦးမလဲ... ေျပာၾကည့္ေလ...""

        ""... အေစာက ရံႈးတာ မေက်နပ္ဘူး ထင္တယ္...ဟဲ..ဟဲ...ထပ္စမ္းေလ...ႀကိဳက္တယ္...ဟဲ""

       ""... လုပ္လိုက္ေလ... ၾကာသလားလို႔...""

     ဒီလိုပါပဲ။ ေက်ာ္သက္ကိုတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက တစ္ေယာက္က စလိုက္ၿပီဆိုတာႏွင့္ က်န္လူေတြက ဘြာမခတ္ၾက။ တက္ညီလက္ညီ ရိွၾကသည့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ။

         ""... အဲ့ဒါဆိုရင္...ဒီ လမ္းေပၚက ျဖတ္သြားတဲ့ ကားေတြကို... ရပ္ေအာင္တားၾကရမယ္... ကားမေရြးရဘူး ကိုယ့္အလွည့္ စေတြ႔တဲ့ကား ရပ္ေအာင္ တားရမယ္... ရပ္ေအာင္တားႏိုင္သူကို... က်န္လူေတြက ေက်ာင္းတက္တဲ့ေန႔က စၿပီး တစ္လ လံုးလံုး ဆရာႀကီး ပံုစံ ဝန္းရံေပးရမယ္... ဘယ္လိုလဲ... ေလာင္းေၾကး ႀကိဳက္ၾကလား...""

       "",. ႀကိဳက္တယ္ကြာ... တပည့္ေတြေတာ့ ရဦးမယ္...ဟဲဟဲ...""

       "" ...ငါက game စသူဆိုေတာ့ ငါပဲ အရင္စမယ္... အိုေက...""

         "".., အိုေက... ""    

       ကားလမ္းမေပၚ တက္၍ စိုင္းမင္းေအာင္ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ ညအေမွာင္ေအာက္မွာ အေဝးမွ ကားတစ္စီး မီးထိုး၍ ေမာင္းလာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။  

      စိုင္းမင္းေအာင္က ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွ အကၤ်ီကို ဆြဲခြၽတ္ လိုက္ၿပီး  လက္ကကိုင္၍ အေပၚေအာက္ လႈပ္ခါျပရင္း ကားကို တားလိုက္သည္။  ကားက ဒိုင္နါ ကားတစ္စီး ျဖစ္ၿပီး မရပ္ပဲ အရိွန္ျပင္းစြာ ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။

       "".,. ေဟး... ေဟး... ႐ႈံးၿပီ...  မရပ္ဘူး... ေနာက္တစ္ေယာက္...""

       "" .... ငါ တားမယ္...""

         ဝဏၰႏိုင္  လမ္းမေပၚ  တက္သြားကာ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ေဘးဆန္႔ထုတ္၍ ေစာင့္ေနသည္။ခဏအတြင္းပင္ ၿမိဳ႕ထဲဘက္မွ ကားတစ္စီး လာေနသည္။
ကားလမ္းမ သံုးပံု တစ္ပံုခန္႔ ေနရာမွာ ပိတ္ရပ္ထားေသာ ဝဏၰႏိုင္ အနားေရာက္ေတာ့ ကားက အရိွန္ေလ်ာ့သြားသည္။

     ဝဏၰႏိုင္က ေတြ႔လားဟုေသာ ေအာင္ႏိုင္ေတာ့မည့္ စစ္သူႀကီး အျပံဳးျဖင့္ အားလံုးဖက္ကို လွည့္ျပံဳး၍ မ်က္ႏွာေမာ့ျပသည္။ သို႔ေသာ္ ကားက ရပ္မသြားပဲ ဝဏၰႏိုင္ကို ပတ္ေ႐ွာင္၍ ေမာင္းသြားသည္။ မွန္လံုကားေပၚမွ ေန၍ ဆဲဆိုသြားေသာ အသံေတြပါ ၾကားလိုက္ရသည္။

     "" ... ေခြးမသား... ငါ....မသား ေတြ ေသခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ အဆိပ္ေသာက္ေသၾကပါလား... ကားသမားေတြကို အမႈ႐ွာေနတယ္...""

      "" ... ဟား...ဟား...ဟား... ဝိုး...ဝိုး...ဟီး..ဟီး...""

     သူငယ္ခ်င္း အားလံုး ေလွာင္ေျပာင္ ရယ္ေမာ လိုက္ၾကသျဖင့္ ဝဏၰႏိုင္႐ွက္သြားသည္။

        "".... ဝဏၰႀကီးေတာ့.... အေဖ ႐ွာေတြ႔သြားၿပီေဟ့... ဘယ္သူ အေဖ႐ွာဦး မလဲ... ဟဲ..ဟဲ...""

      စိုင္းမင္းေက်ာ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေက်ာ္သက္ကို ထိုင္၍ ဘီယာေမာ့ေနရာမွ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။

        "" ... ငါ...လုပ္...မယ္... ေအ့...တစ္ေယာက္မွ အသံုးမက်ဘူး... လူဆိုတာ ဦးေႏွာက္သံုးရတယ္... ဒါ့ေၾကာင့္... မင္းတို႔ ငါ့ကို ခဏ ခဏ ႐ႈံးတာ..."'

      ေက်ာ္သက္ကိုက ကိုယ့္ေခါင္းကို လက္ညိဳးေထာက္ျပ၍ ေျပာလိုက္ၿပီး ဒယီး ဒယိုင္ႏွင့္ ကားလမ္းမ ေဘးမွာ ရပ္ေနလိုက္သည္။  

        အားလံုးမူးေနၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း ေသာ္လည္း ေက်ာ္သက္ကိုက သိပ္ေသာက္ဖူးသည့္ သူလည္းမဟုတ္ နဂိုကတည္းကမွ ေသြးအားနည္းသူမို႔ အားလံုးထက္ ပိုမူးေနသည္။

       ထိုစဥ္ အေဝးမွ ကားတစ္စီး အရိွန္ႏွင့္ ေမာင္းလာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

      "" ... ေက်ာ္သက္...  ရရဲ႕လား...ေဟ်ာင့္... မူးရင္လဲ... အရံႈးေပးၿပီး... လာထိုင္ေနေတာ့... ""

       "" ... အ႐ႈံးေပးစရာလား... ငါ့ အစြမ္းကို မင္တို႔ၾကည့္ထား...ေဟ့ကား...ရပ္စမ္း...""

      "" .... ပြမ္.. ပြမ္.. က်ီြးးးးးးး...ဝုန္း... ဒုန္း...ခလြမ္း....""

     "".... ဟာ ... သြားကုန္ၿပီ... ေမွာက္ၿပီ.. ""

      "" .... ေအာင္းမေလး... ေသကုန္ၿပီ... ""

        ဟြန္းတီးသံ ၊ ဘရိတ္အုပ္သံ၊ ကား တစ္စီးလံုး လမ္းေဘးထိုးက်၍ ေမွာက္သြားသံ၊ အလန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္သံေတြ ဆူညံသြားသည္။

       ျဖစ္ပံုမွာ အရိွန္ျဖင့္ ေမာင္းလာေသာ ကားက အနီးအေရာက္ ေက်ာ္သက္ကိုက ႐ုတ္တရက္ ကားလမ္းမေပၚတက္ကာ ပိတ္ရပ္ၿပီး တားလိုက္စဥ္ ကားေမာင္းသူက ထိတ္လန္႔တၾကား ဟြန္းတီးကာ ဘရိတ္အုပ္ ၍ လမ္းေဘးေကြ႔ခ်လိုက္စဥ္ အရိွန္မထိန္းႏိုင္ပဲေမွာက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

        ကားမီးေတြပါ ပိတ္သြားၿပီး ညကလည္း ေမွာင္ေနသျဖင့္ ကားထဲက လူေတြ ဘာေတြ ျဖစ္သြား မွန္း မသိ။ အားလံုး ႐ုတ္တရက္ ေၾကာင္အ သြားၾကသည္။

        "" ... ေဟ်ာင့္ေတြ... ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ... ေသကုန္ၿပီလား... မသိဘူး...""

         ဘုန္းလတ္ စကားသံ ၾကားမွ အားလံုး သတိဝင္လာၾကသည္။

       "" .... ငါတို႔ အျပစ္မကင္းဘူး... ေသကုန္ရင္ ေထာင္ၾကကုန္မယ္... ဘယ္ကားမွ မလာခင္... လစ္ၾကစို႔... ""

       "" .... ဟုတ္... တယ္... တက္... တက္... လစ္မယ္... ""

       အားလံုး ကတုန္ ကယင္ ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ တက္ေမာင္း၍ ကားေမွာက္သည့္ေနရာမွ ထြက္ေျပးလာခဲ့ ၾကသည္။

      ဘုန္းလတ္ကို အိမ္အေရာက္ ပို႔ေပးခဲ့ၿပီး ေက်ာ္သက္ကို  ဆိုင္ကယ္ေမာင္း၍ တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္လာခဲ့သည္။ဝဏၰႏိုင္ကိုေတာ့ စိုင္းမင္းေအာင္ လိုက္ပို႔ ေပးလိမ့္မည္။ ေက်ာ္သက္ကို မွာေတာ့ ျခံထဲ ေရာက္သည့္ အထိ အေၾကာက္မေျပေသး။ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ မူးေနတာေတြလည္း ဘယ္ေရာက္ကုန္သည္ မသိ။

       မ်က္လံုးထဲမွာ လမ္းေဘးထိုးက်၍ ေမွာက္သြားသည့္ ကားတစ္စီးကို မ်က္လံုးထဲ မပီဝိုးတဝါး ျမင္ေယာင္ရင္း ဒူးေတြပါ တုန္မိသည္။

        အိမ္ေ႐ွ႕မွာပင္ ဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္ၿပီး တံခါးေသာ့ဖြင့္၍ အိမ္ထဲ ဝင္လာခဲ့သည္။ အိမ္ႀကီးမွာလည္း ေမွာင္မည္း၍ ယေန႔ညမွပို၍ပင္ တိတ္ဆိတ္ေနသလိုပင္။

       အိမ္ထဲေရာက္သည္ႏွင့္ မီးဖြင့္ရန္ အေပါက္ဝေဘးမွ မီးခလုတ္ကို စမ္းလိုက္စဥ္ ေအးစက္ေသာ လက္ႀကီးတစ္ဖက္ကို စမ္းမိလိုက္သျဖင့္

      "" .... ေအာင္းမေလးဗ်...""

     

       ေက်ာ္သက္ကို၏ အလန္႔တၾကား ေအာ္ သံနွင့္ အတူ
"" ..,ခ်ပ္..."" ဟုေသာ အသံႏွင့္အတူ တစ္ခန္းလံုး မီး လင္းထိန္ သြားသည္။

       "" ... ဟပ္ပီး...ဘတ္ခ္ေဒး... ဒူးယူ... ဟက္ပီး...ဘတ္ေဒး...  ဒူးယူ... ဟက္ပီး...ဘတ္ေဒး.................. ""

       လက္ခုပ္သံ မ်ားႏွင့္ အတူ ေမြးေန႔သီခ်င္းဆိုသံမ်ား ထြက္လာ၍ လိုက္ၾကည့္ေတာ့...

     "" .... ေဖေဖ... ေမေမ... ညီမေလး... ""

       မီးဖြင့္လိုက္တာ ေက်ာ္သက္ကို ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္မင္း ျဖစ္သည္။ ေက်ာ္သက္ကိုမွာ ႐ုတ္တရက္ ေမြးေန႔ ဆပ္ပ႐ိုက္ ကို မိသားစုထံမွ ရလိုက္သျဖင့္ ထိတ္လန္႔စိတ္တို႔ ႐ုတ္ခ်ည္းကြယ္ေပ်ာက္ သြားၿပီး အေပ်ာ္စိတ္ေတြ ဝင္လာသည္။

      "" ...   သားေရ...  မင္းေမေမက သား ေမြးေန႔ အမီွ လုပ္ေပးခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ကား အျမန္ေမာင္းၿပီး ျပန္လာၾကတာ...""
 
          "" ... ေက်းဇူး တင္လိုက္တာ... ေဖေဖနဲ႔... ေမေမ... ""

         ေမြးေန႔ကိတ္လီွး၍ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ခ့ြံၾကရင္း ၊ စၾက ေနာက္ၾက၊ ေျပာၾကရင္း ေပ်ာ္စရာ မိသားစုပြဲေလး ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္သြားသည္။

      "" .... သား... ဘီယာ ေသာက္ထားလား.. ဘီယာနံ႔ ေတြ တအားရတာပဲ... ""

        ႐ုတ္တရက္ ေမးလိုက္ေသာ ေဖေဖ့ စကားေၾကာင့္ ေက်ာ္သက္ကို ေၾကာင္သြားသည္။ ရင္လည္း ထိတ္သြားသည္။ ေဖေဖက ဘီယာေသာက္တာ မႀကိဳက္ဘူး မဟုတ္လား...။

       "" ... ဟုတ္ပါတယ္...  ေဖေဖ...  သား... သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔... ေမြးေန႔ အတြက္ ေကြၽးေမြးရင္း နဲနဲ ေသာက္မိပါတယ္... ""

        ေက်ာ္သက္ကို မဝံ႕မရဲ ဝန္ခံလိုက္သည္။ ဘီယာ ေသာက္တာထက္ လိမ္တာကို ေဖေဖက ပို၍ မႀကိဳက္။

      "" ... ေအးေလ... အေပ်ာ္ တစ္ရက္တစ္ေလ ေသာက္တာပဲ... ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး... အေပ်ာ္ကေန အပ်က္မျဖစ္ေစနဲ႔ေနာ္...သား...""

       ""ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ...""
 
    ဟု  ေက်ာ္သက္ကို ေခါင္းညိတ္၍ ျပလိုက္သည္။ ေဖေဖ ဒီေန႔ သေဘာေကာင္းေနသည္။ ေမြးေန႔ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္မည္။

         "" .... သားေလး... ေပ်ာ္တာလည္း ေပ်ာ္... ကိုယ့္အေပ်ာ္ အတြက္နဲ႔ သူမ်ားေတြ ဒုကၡမေရာက္ေစနဲ႔ေနာ္ သား... အထူး သျဖင့္ သူမ်ား အသိုက္အျမံဳေတြ မဖ်က္ဆီး မိေစနဲ႔ လို႔ ေမေမ မွာခ်င္တယ္...""

       ေမေမ့ စကားေၾကာင့္ ေက်ာ္သက္ကို တစ္ကိုယ္လံုး တုန္သြားသည္။ ေမေမ့ စကားက ထူးဆန္းေနသည္။မိမျဖစ္ခဲ့ေသာ အျဖစ္ကို ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ သိသြားၿပီလား ဟုေသာ အေတြးဝင္ကာ ရင္ေတြ ခုန္ေနမိသည္။ မ်က္လံုးထဲမွာလည္း မိမိ ပေယာဂေၾကာင့္ ေမွာက္သြားေသာ ကားကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း ငါ တာဝန္မဲ့ ပစ္ထားခဲ့တာ မွားသြားၿပီလားဟု ေတြးမိကာ ေနာင္တစိတ္ ဝင္ေရာက္လာသည္။

      "" ... ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ သား ႐ွစ္ခိုး ကန္ေတာ့ပါတယ္... ေနာက္ကို သားအတြက္နဲ႔ သူမ်ားေတြ ဒုကၡ မေရာက္ ေစရဘူးလို႔ ကတိေပးပါတယ္...""

       ေက်ာ္သက္ကို ဒူးေထာက္ ႐ွစ္ခိုး ကန္ေတာ့၍ ကတိေတြ ေပးေနမိသည္။  

     "" ... ေအး... ေအး... သားေလး... အဲ့ဒါဆို...  ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ စိတ္ခ်ပါၿပီ... ညီမေလးကိုလည္း ဂ႐ု စိုက္လိုက္ဦး... သားမွာ ဒီညီမေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရိွတာေနာ္...ၾကားလား...ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ သြားေတာ့မယ္...""

       ေမြးေန႔ ပြဲေလးလည္း အက်ဥ္းရံုး ၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့ ေျပာေျပာ ဆိုဆို ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမက အေပၚထပ္ တက္သြားၾကသည္။ ညီမေလး ခင္ယြန္းသက္ေက်ာ္ လည္း သူ႔ အိပ္ခန္းဘက္ ထထြက္ သြားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ေက်ာ္သက္ကိုလည္း မိမိ အခန္းထဲ ဝင္လာခဲ့ လိုက္သည္။  

      အိပ္ခန္းထဲ ေရာက္မွ အထိတ္တလန္႔ ျမင္ကြင္းမ်ား ကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာသျဖင့္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ကာ တစ္ကိုယ္လံုး ေရခ်ိဳး ၊ ေခါင္းေလ်ွာ္ သန္႔စင္လိုက္သည္။

       စိတ္ထဲမွာလည္း အခုကစ စိတ္သစ္ လူသစ္ျဖစ္သြားၿပီဟု မွတ္ယူလိုက္သည္။အဝတ္အစားလဲ ျပင္ဆင္ၿပီး၍  အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာေတာ့ မိမိ အိပ္ယာနံေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ ညီမေလး ခင္ယြန္းသက္ေက်ာ္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

      "" ... ခင္ယြန္း... သြားအိပ္ေတာ့ေလ... ငါ့ကို လာမ႐ႈပ္နဲ႔ေတာ့...ငါ..စိတ္႐ႈပ္ေနလို႔...""

     ညီမ ခင္ယြန္းက ငိုမဲ့မဲ့ ေလးႏွင့္ ေက်ာ္သက္ကို ကို ၾကည့္လိုက္ရင္း
      "" ... ညီမေလး ...ကိုႀကီးကို လာေတာင္းပန္တာ...အရင္က ကိုႀကီးနဲ႔ ၿပိဳင္ၿပီး ဆိုးခဲ့ ဲ့တာေတြ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္... ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ကေျပာတယ္...သူတို႔ မရိွရင္... ကိုႀကီးနဲ႔ တည့္ေအာင္ေနတဲ့... ကိုႀကီး... ညီမေလးကို...  မ႐ိုက္ပါ နဲ႔ေနာ္....""

      လာျပန္ၿပီ။ေက်ာ္သက္ကိုနွင့္ ၁၀ႏွစ္ ေလာက္ကြာေသာ အသက္ ၈ႏွစ္သာ ရိွေသးသည့္ ညီမေလး စကား ကလည္း အထူးတဆန္း။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သည္။ ေက်ာ္သက္ကိုႏွင့္ ခင္ယြန္း က အသက္ကြာသည့္ ေမာင္ႏွမေတြသာ ေျပာတာ နည္းနည္းမ်ွ မတည့္။

          မိမိတစ္ဦးတည္း ရိွစဥ္က ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက ခ်စ္သေလာက္ ခင္ယြန္း ေမြးၿပီးကတည္းက မိမိအေပၚ အခ်စ္ေလ်ာ့သြားသည္ ဟု ထင္ကာ ေက်ာ္သက္ကိုမွ ခင္ယြန္းကို ၾကည့္မရ။

          ခင္ယြန္းကလည္း အငယ္ ဆိုေတာ့ အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်သည္။ ဘာေလး ျဖစ္ျဖစ္ သူကိုသာ ဦးစားေပးမွ ႀကိဳက္သည္။ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ ဘာေလးပဲ ဝယ္လာ ယူလာ သူ႔ကို သာ အေကာင္းေပးရသည္။ သူမ မရလ်င္ ေက်ာ္သက္ကို ဆီက အႏိုင္က်င့္ ေတာင္းသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမကလည္း ခင္ယြန္း လိုခ်င္လ်င္

        "" ညီမေလးက အငယ္ပဲ... သားက အေလ်ာ့ေပးလိုက္...""
     
      ဟု ဆိုတတ္သျဖင့္  ေက်ာ္သက္ကိုမွာ မခံခ်ိ မခံသာႏွင့္ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတးထားကာ လစ္ရင္ လစ္သလို တြယ္တတ္သျဖင့္ ျပသနာ ခဏ ခဏ တက္ရတတ္သည္။

       အခုေတာ့ ခင္ယြန္းက ဘာစိတ္ဝင္သြားသည္ မသိ မ်က္ႏွာငယ္ေလး ႏွင့္ လာေတာင္းပန္ ေနသျဖင့္ ေသြးသားက စကားေျပာသည္ထင္။ ေက်ာ္သက္ကို စိတ္ေတြ ႏူးညံ့ သြားကာ

      "" ... ေအးပါ... ညီမေလးရယ္... ဒီေန႔က စၿပီး အစစ အရာရာ ကိုႀကီး အေလ်ာ့ ေပးမယ္ေနာ္... ညီမေလးကိုလည္း... မ႐ိုက္ေတာ့ဘူး... အရမ္း ခ်စ္တယ္...""

      ""... ေဟး...ေပ်ာ္လိုက္တာ ကိုႀကီးရယ္... ကိုႀကီးဖို႔ ညီမေလးေလ... ပဲခူးေဈးႀကီးထဲ မွာ ပတ္ရင္း ကိုႀကီး ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာဖူးတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြ႔လို႔ မြးေန႔ လက္ေဆာင္ ေပးဖို႔ ေမေမ့ကို ဝယ္ခိုင္းထားတာ... ကားထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္...  မနက္မွ ကိုႀကီး ဖာသာ ယူလိုက္ေနာ္...""

       "" .... ေအးေအး...ညီမေလး... အခုေတာ့ ညဥ့္နက္ေနၿပီ... သြား...အိပ္ေတာ့ေနာ္... ကိုႀကီးလဲ အိပ္ေတာ့မယ္..  ""

       ဟုတ္ကဲ့ ကိုႀကီး ဟု ေျပာ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးစြာ ထြက္သြားေသာ ညီမေလး ခင္ယြန္းကို ၾကည့္၍ ေက်ာ္သက္ကို စိတ္ၾကည္ႏူး စြာ ျပံဳးလိုက္မိရင္း အိပ္ယာ ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။

        အခန္းတစ္ခုလံုး ေရခဲ တမ်ွ ေအးစက္ေနသည္။ ျမဴ ခိုးလိုလို ျမဴမႈန္လိုလိုမ်ားက တစ္ကိုယ္လံုး လႊမ္းျခံဳလာသလို ခံစားေနရၿပီး ေလးပင္ေသာ အရာတစ္ခုက ေျခေထာက္ေပၚမွ စ၍ တေရြ႕ေရြ႕ တက္လာၿပီး ရင္ဘတ္ေပၚေရာက္လာသည္။

       ႐ုန္းကန္ၾကည့္ေသာ္လည္း ေျခလက္ေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထား သျဖင့္ လႈပ္၍ မရ။အသက္႐ွဴ မဝသလို ျဖစ္ကာ ေမာဟိုက္လာသျဖင့္ ေက်ာ္သက္ကို အားယူ၍ မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

        "".... ေအာင္းမေလး...""

     ေအာ္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံက မထြက္။ မိမိရင္ဘတ္ေပၚမွာ မတ္ရပ္၍ ရင္ဝကို ဖိနင္းထားေသာ ေျခေထာက္မည္းမည္းႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဘယ္သူလဲဟ မ်က္ႏွာကိုု  ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မသတီစရာ ပံုစံႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ရင္ဘတ္ေပၚမွ လူႀကီးမွာ  ေခါင္းႀကီးက ဟက္တက္ကြဲ၍ ဦးေဏွာက္မ်ား တြဲလဲတစ္လစ္ ျပဴထြက္ကာ ေသြးမ်ားက မ်က္ႏွာေပၚမွာ စီးပ်စ္စြာ စီးက်ေနသည္။ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားလည္း အျပင္ သို႔ ျပဴးထြက္ေနကာ မ်က္ႏွာ တျပင္လံုး မွန္ကြဲစမ်ား စိုက္ဝင္ေနသျဖင့္ မ်က္ႏွာႀကီး ပ်က္စီးကာ မည္သူမည္ဝါ ေဝခြဲမရ။ ပါးစပ္က ဗလံုးဗထြး စကားေတြ ေျပာေနသည္။

      "" .... အူး...အစ္... ဗြက္...ပ်စ္...""

        စကားတစ္ခြန္းေျပာတိုင္း ေသြးေတြက တပြက္ပြက္ထြက္ကာ ေက်ာ္သက္ကို ရင္ဘတ္ေပၚ ေရေလာင္းခ်သလို က်ေနသည္။

       အကူအညီ ရလိုရျငား ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ေတာ့ မိမိေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရျပန္သည္။

     မိန္းမတစ္ေယာက္ပံုစံျဖစ္ၿပီး ဆံပင္ႀကီးက ဖိုး႐ို႔ဖားလ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္ေနသည္။ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားက မ်က္ဆံမရိွပဲ ျဖဴျဖဴႀကီးႏွင့္ ေက်ာ္သက္ကိုကို လက္ညိဳးထိုး၍ တစ္ခုခု ေျပာေနသည္။ ""ေဖေဖႀကီး... ေမေမ... "" ဟု တစာစာေခၚ၍ ငိုေနသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္၏ အသံကိုလည္း သဲ့သဲ့ ၾကားေနရသည္။မည္သူ မည္ဝါေတြမွန္း မသိ...၊

      "" .... ငါတို႔ကို  ... ေသေအာင္...လုပ္တာ...နင္ပဲ... ငါတို႔ကို...သတ္တာ နင္ပဲ...နင္ပဲ... နင္ပဲ...""

     မိန္းမႀကီး၏ ပါးစပ္က ပြစိ ပြစိ စကားသံ က်ယ္ေလာင္လာသည္ႏွင့္ စည္းခ်က္ညီစြာ  လူႀကီးက ေက်ာ္သက္ကို ၏ ရင္ဝကို ေျခေထာက္ျဖင့္ တဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ေအာင္ နင္းခ်ေနသည္။

       ေက်ာ္သက္ကို ေျဗာင္းဆန္ေနေအာင္ ေအာ္ဟစ္ညဥ္းတြားေနေသာ္လည္း အသံက ရင္ထဲမွာသာ ေပ်ာက္ကြယ္ေနၿပီး အျပင္ထြက္မလာ ။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ လည္းႏိုးပံုမရေခ်။

         ေက်ာ္သက္ကို မ်က္ျဖဴမ်ား ဆိုက္လာကာ အျမင္အာရံု ေဝဝါးလာစဥ္ ရင္ဘတ္ေပၚမွ လူႀကီးမွာ  ဖခင္ ဦးေက်ာ္မင္း ျဖစ္ေနၿပီး ေဘးမွ မိန္းမႀကီးမွာ မိခင္ႀကီး ေဒၚသက္ထား ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရလ်င္

       "" .... အား... မဟုတ္ဘူး... မဟုတ္ဘူး... ""

        "" ... တူ...တူ... တူ...တူ...""

       ေအာ္ဟစ္လန္႔ႏိုးလာသံႏွင့္ အတူ အျပင္ဧည့္ခန္းမွ အိမ္ဖုန္းက ျမည္လာသည္။

        အိပ္ယာမွ ကုန္း႐ုန္းထ၍ အိပ္မက္ေၾကာင့္ ေခြၽးေစးမ်ား ထြက္၍ ေမာဟိုက္ေနသျဖင့္ အေမာေျဖေနမိသည္။ အိပ္မက္ကို ျမင္ေယာင္၍လည္း ေက်ာ္သက္ကို ရင္ေတြ ပန္းေတြ တုန္ေနသည္။ ေခါင္းရင္းမွ ေရဗူးကို လွမ္းယူ၍ ေရေသာက္ရင္း ဖုန္းသံကို နားစြံ႔ေနမိသည္။ မည္သူမ်ွ ကိုင္ပံု မရ ဖုန္းက တတူတူ ျမည္ေနသည္။အနားက လက္ကိုင္ဖုန္းကို  ယူ၍ နာရီကို ၾကည့္ေတာ့ မနက္ ၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္။

        ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘယ္သူ ဖုန္းဆက္တာ ပါလိမ့္။ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမလည္း ခရီးပန္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီး မကိုင္ႏိုင္တာ ျဖစ္မည္ဟု ေတြးကာ ေက်ာ္သက္ကို အိပခန္းထဲမွ  ထြက္လာလိုက္ၿပီး ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ လိုပ္သည္။

      "" .... ဟလို... ဘယ္သူလဲ... ""

     "".... ------------------------------------------------""

      "" .... ဟုတ္ပါတယ္... ဦးမင္းေက်ာ္... အိမ္က... သူ႔သားပါ... ဘာေျပာေပးရမလဲ...""

      "" ....------------------------------------------""

        "" .... ဟာ.... မျဖစ္ႏိုင္ဘူး... က်ေနာ့ ေဖေဖနဲ႔... ေမေမ... အခန္းထဲမွာ အိပ္ေနၾကတယ္... ""

      ""... --------------------------------------------""

      "" ....ဗ်ာ....မယံုဘူးဗ်ာ... မယံုဘူး...ခင္ဗ်ားတို႔...ဒါေနာက္စရာ မဟုတ္ဘူး... အိမ္မွာ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ရိွတယ္... ညကပဲ က်ဳပ္နဲ႔ ေမြးေန႔ပြဲ အတူ လုပ္ခဲ့တာ...""

       ""... ဗ်ာ....ဂြပ္...    ""

         ဖုန္းကို ပစ္ခ်လိုက္ၿပီး ေက်ာ္သက္က ဧည့္ခန္းထဲ ေျပးၾကည့္ လိုက္သည့္။ စားေသာက္လက္စ ကိတ္မုန႔္အက်န္ႏွင့္ ပန္းကန္ခြက္ေတြက ဒီအတိုင္း ရိွေနသျဖင့္ ေက်ာ္သက္ကို ေက်နပ္သြားသည္။

       ညီမေလး ခင္ယြန္း အခန္းဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ညီမေလးကို မေတြ႔ ။ အိပ္ယာေလးက ေသေသသပ္သပ္ ေခါက္လ်က္ေလး။

       "" ... ေမေမတို႔ နဲ႔ သြားအိပ္တယ္ ျဖစ္မယ္... လူဆိုး မေလး... ""

       ေဖေဖ တို႔ အခန္း ရိွရာ အေပၚ ထပ္တက္လာခဲ့သည္။ေလာ့ခ်မထားသျဖင့္  အခန္းကို အနည္းငယ္ ဟၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ေက်ာ္သက္ကို ရင္ထိတ္သြားသည္။

       "" .... ဟာ... ေဖေဖတို႔ ဘယ္သြားၾကပါ လိမ့္...""

       အခန္းထဲမွာ ညီမေလးေကာ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမ ေကာ မေတြ႔ရပဲ အိပ္ယာသိမ္းထားသည့္ ကုတင္အလြတ္ႀကီးသာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။

       ေက်ာ္သက္ကို ကမန္းကတန္း အိမ္အေပၚထပ္မွ ေျပးဆင္း၍ အခန္းထဲမွ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ ဝင္ယူကာ တံခါးဖြင့္လိုက္သည္။

      ထိုအခါမွ စဥ္းစားမိသည္။ ညက ျပန္လာေတာ့ အိမ္တံခါးေတြ ေသာ့ခတ္ထားလ်က္ရိွၿပီး ေဖေဖ ၊ ေမေမ ႏွင့္ ညီမေလးက အိမ္ထဲေရာက္ေနသည္။ ေသာ့ေတြက အကုန္ မိမိဆီမွာသာ ရိွသည္။

        ေက်ာ္သက္ကို တစ္ကိုယ္လံုး ပူထူလာကာ  ဆိုင္ကယ္ဆီ ေျပးကာ တက္ခြ၍ စက္ႏိႈးလိုက္သည္။ဆိုင္ကယ္ ေမာင္းထြက္ရင္း ကားဂိုေထာင္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေဖေဖ့ ကားကို မေတြ႔ရ။

       လူတစ္ကိုယ္လံုး ဝိညာဥ္ခြာသြားသလို စိတ္ႏွင့္ ကိုယ္ႏွင့္ မကပ္ေတာ့ပဲ ဆိုင္ကယ္ကို အရိွန္အဟုန္ျပင္းစြာျဖင့္ ၿမိဳ႕ျပင္ အေဝးေျပး လမ္းမႀကီးေပၚ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္သြားသည္။

     ""... ေဖေဖ..ေမေမ နဲ႔ ညီမေလး...ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႔....""

   ပါးစပ္မွ တဖြဖြ ဆုေတာင္းရင္း ဆိုင္ကယ္ကို လီဗာကုန္ ဆြဲတင္လိုက္သည္။

      မနက္ ခင္း ေဝလီေဝလင္း။ အေဝးေျပးလမ္းမႀကီး တစ္ေနရာမွာ ကားတစ္စီး လမ္းေဘးေျမာင္းအတြင္း ေဇာက္ထိုးမိုးေမ်ွာ္ျဖစ္ေနကာ အေရးေပၚ ေဆးရံုကားမ်ား၊ ယာဥ္ထိန္း ရဲမ်ား၊ လူမ်ား ဝိုင္းအံုေနၾကသည္။

       ေ႐ွ႕ခန္းမွာ အမ်ိဳးသားႀကီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဦးေႏွာက္ထြက္ကာ ေသြးသံရဲရဲႏွင့္ ေသဆံုးေနျပီး ကားထဲက ခက္ခက္ခဲခဲ ထုတ္ယူလိုက္ရသည္။ ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး က ၈ႏွစ္ အရြယ္ခန္႔ ကေလးမေလးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္လ်က္ ေသဆံုးေနသည္ကိုလည္း ခက္ခဲစြာ ထုတ္ယူလိုက္ရသည္။

       "" .... ကေလးမေလးက မေသဘူးေဟ့...သူ႔အေမ ရင္ထဲ အတင္းဖက္ထားၿပီး ကာထားလို႔ ဒဏ္ရာ နဲနဲရၿပီး ေမ့ေနတာ...""

        ေဆးရံု ဝန္ထမ္းတစ္ဦး၏ မွတ္ခ်က္ စကားေၾကာင့္ ၾကည့္ေနေသာ သူမ်ားက အဆိုးထဲက အေကာင္းဟူ၍ မွတ္ခ်က္ခ်ကာ စုတ္တသပ္သပ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ သံေဝဂ ရသူေတြကလည္း ရေနၾကသည္။

         ေသဆံုးသြားေသာ သူေတြကို ၾကည့္၍ အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ဟစ္ ငိုယိုေနေသာ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္၍လည္း အားလံုး ဂ႐ုဏာ သက္ေနၾကသည္။

       "" ... ေကာင္ေလး... ဘာေတြ... ေအာ္ဟစ္ေနတာလဲ... ေသြးပ်က္စရာေတြေတြ႔ၿပီး ႐ူးသြားတာ မ်ားလား...""

       "" .... ေကာင္ေလး... သနားပါတယ္... မိဘေတြ အျဖစ္ဆိုး ျမင္ၿပီး စိတ္ဂေယာက္ဂယက္ေတြ... ျဖစ္သြား႐ွာတယ္... ေအာ္... အနိစၥ...မျမဲျခင္းေတြေလ...""

        မည္သူေတြ မည္သို႔ မွတ္ခ်က္ေပးေနေသာ္လည္း ေကာင္ေလးက မၾကားသလို ေအာ္ဟစ္ ငိုယိုျမဲ။

       "" ... ေဖေဖ ေရ...ေမေမ...သားမယံုဘူးဗ်ာ... ညကပဲ သားကို ေမြးေန႔ပြဲ.. လာလုပ္ေပးသြား...ေသးတယ္ေလ...ဟီး...ဟီး... သားကို မထားခဲ့ၾကပါနဲ႔... သားကိုပါ ေခၚသြားၾကပါ... ""

     ""... ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖမ္းၾကပါဗ်ာ... ဖမ္းၾကပါ... ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ေသရတာ... ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္ပါ... ကြၽန္ေတာ္ သတ္တာပါဗ်ာ.........""

      "" .... ညီမေလးေရ... ကိုႀကီးကို ခြင့္လြတ္ပါ... ကိုႀကီးေၾကာင့္...ညီမေလး... ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိဘမဲ့ ျဖစ္ရတာ... အား... ဟီး...ဟီး...အင့္...""  

      ကားထဲမွာ ဖက္ထားသည့္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္ၾကားထဲမွာ ညပ္ေန၍ ဆြဲထုတ္ထားသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို လက္ထဲမွာ တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္၍ တစာစာ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေနသည့္ ေကာင္ေလး။

       ထိုေကာင္ေလးကေတာ့ ခဏတာ အေပ်ာ္ေလးတစ္ခုအတြက္ မထင္မွတ္ပဲ ကိုယ့္အသိုက္အျမံဳကို ကိုယ္ဖ်က္မိခဲ့ေသာ ေက်ာ္သက္ကို ဆိုသည့္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ပင္တည္း။

       

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
       

        အားလံုး မိမိ အေပ်ာ္ေလး တစ္ခုအတြက္ သူတပါးကို ဒုကၡမေပးမိၾကပါေစ ႏွင့္လို႔ အသိေပးရင္း

           ၿပီးပါၿပီ။

    ဝါသနာအရ ေရးသည္မို႔  အမွားအယြင္း အားနည္းခ်က္မ်ားသည္ က်ေနာ့္၏ အားနည္းခ်က္မ်ားသာျဖစ္၍ နားလည္ဖတ္႐ႈေပးပါရန္။

ေမာင္လယ္ေတာ