*** အခ်စ္ေပ်ာက္႐ွာတဲ့ ဝိညာဥ္ျဖဴ ***
---------------------------------------
.... အစ္ကို...
.... ဟင္... ေျပာေလ.. ေလးႏြယ္...
ေလးႏြယ္ တခုခုေျပာခ်င္၍ ေခၚမွန္း သိသျဖင့္ ကိုသက္ဦး ျပန္ထူးလိုက္ရင္း ေျပာခ်င္ေသာစကား ေျပာေစရန္ စကားခင္းေပးလိုက္သည္။
.... အစ္ကိုနဲ႔ ေလးႏြယ္ကို အစ္ကို႔ အေမက သေဘာ မတူဘူးေနာ္... အစ္ကိုနဲ႔ ေဝးရမွာ ေလးႏြယ္ ေၾကာက္တယ္ အစ္ကိုရယ္....
အားငယ္စိုးရြံ့သံေလးႏွင့္ ေျပာေနသာ ခ်စ္ရသူ ေလးႏြယ္၏ လက္ကေလးကို ကိုသက္ဦး အားေပးသလို ဖ်စ္ညႇစ္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။
.... အစ္ကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူမွ ခြဲလို႔ မရပါဘူးကြာ... ေလးႏြယ္ အနားမွာ အစ္ကို တစ္ေယာက္လံုး ရိွေနတာပဲ... ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔...သိလား ေလးႏြယ္...
... အင္းပါ... အစ္ကိုရယ္... ေလးႏြယ္ကေတာ့... ဘယ္ဘဝ ေရာက္ေရာက္ အစ္ကို႔ကို အျမဲခ်စ္ေနမွာပဲ...
ေလးႏြယ္က ေျပာလိုက္ရင္း ကိုသက္ဦးရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္လိုက္သည္။ ကိုသက္ဦးကလည္း ခ်စ္သူ ေလးႏြယ္၏ ကိုယ္လံုးေလးအား မလြတ္တမ္း ဆြဲယူ ေပြ႔ဖက္ ထားလိုက္ကာ မိမိတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ေ႐ွ႕ေရးကို ကိုသက္ဦး ရင္ေလးစြာ ေတြးမိသည္။
ေလးႏြယ္ စိုးရိမ္မည္ဆိုလည္း စိုးရိမ္စရာ မဟုတ္လား။ ေလးႏြယ္ တို႔ ေကာ့ဒြန္းရြာႏွင့္ ကိုသက္ဦး ေနထိုင္ရာ ကညင္ကုန္း ရြာမွာ ၾကားထဲတြင္ ရြာႏွစ္ရြာျခား၍ ခရီးမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေဝးသည္။ လမ္းေလ်ွာက္သြားလ်င္ အသြားအျပန္ပင္ တစ္ေနကုန္ အခ်ိန္ေပးရေလာက္သည္။
ထိုသို႔ ေဝးကြာလွေသာ ခရီးကို ေလ်ွာက္လွမ္း၍ ကိုသက္ဦးက ေလးႏြယ္ကို မၾကာ ခဏ လာေတြ႔သည္။
ေလးႏြယ္မွာလည္း ကိုသက္ဦးကို ခ်စ္လြန္း၍ လက္ခံေတြ႔ဆံုေသာ္လည္း ကိုသက္ဦး၏ မိခင္ ေဒၚခင္ႀကီးကို လန္႔ေနမိသည္။
ကိုသက္ဦးတို႔ မိသားစုမွာ ကညင္ကုန္းရြာတြင္ လယ္ပိုင္႐ွင္ ယာပိုင္႐ွင္ ေတာသူေဌးမ်ားျဖစ္ၿပီး ေငြေၾကး ဂုဏ္ဓန အသိုင္းအဝိုင္း ႀကီးမားလွသည္။ ကညင္ကုန္း တစ္ရြာလံုးနီးပါး လူမ်ားမွာ ကိုသက္ဦးတို႔ မိသားစုႏွင့္ ေဆြမကင္း မ်ိဳးမကင္း မ်ားသာ ျဖစ္သျဖင့္ အရာရာ ျပည့္စံု ႂကြယ္ဝေသာ ကိုသက္ဦး၏ မိဘမ်ားမွာ ေကာ့ဒြန္းရြာတြင္ ေျပာသမ်ွၿပီးေသာ သူမ်ား ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေလးႏြယ္လို တစ္ေကာင္ႂကြက္ တစ္မ်က္ႏွာ မိန္းကေလးႏွင့္ ကိုသက္ဦး လို သူေဌးသား တစ္ေယာက္ကို ပစၥည္းဥစၥာဓနဂုဏ္ေမာက္ေနေသာ ေဒၚခင္ႀကီး သေဘာ မတူတာ မဆန္းလွေပ။
သို႔ေပမယ့္ ေဒၚခင္ႀကီး အျပင္းအထန္ တားျမစ္ေနသည့္ ၾကားထဲကပင္ ကိုသက္ဦးႏွင့္ ေလးႏြယ္တို႔မွာ မခြဲႏိုင္ မခြာႏိုင္ အခ်စ္ႀကီး ခ်စ္ေနမိၾကေလေတာ့သည္။
---------------------------------------------------------------------------------
... အေမ...
... ေအာင္းမေလး... ပလုတ္တုတ္...ဟယ္...ဘာလဲ...လန္႔တာ...သမီးရယ္......
ေဒၚသန္းရီ ထမင္းခူးခပ္ေနရင္း အေတြးလြန္ေနမိရာမွ သမီးျဖစ္သူ ေအးလွ၏ ႐ုတ္တရက္ ေခၚသံေၾကာင့္ အလန္႔တၾကား ျဖစ္သြားရသည္။
.... သမီး... အေဖ့ကို သတိထား ၾကည့္ ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီအေမ... အေဖ့နားမွာ အျဖဴရိပ္ တခုကို ေတြ႔...ေတြ႔ေနရသလိုပဲ... တစ္ခါ တစ္ခါ...အေဖ့ ေျခရင္းမွာ ေတြ႔မိတယ္...အေမ... တစ္ခါ တစ္ခါ စကားေျပာသံလိုလို... ငိုသံလိုလို လည္း ၾကားတယ္...
သမီးျဖစ္သူ စကားေၾကာင့္ ေဒၚသန္းရီ အံျသမိသြားသည္။ မိမိလည္း ယခုပင္ ထိုအေၾကာင္း ေတြးမိေနျခင္းပင္။
.... မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး သမီးရယ္... သမီး အျမင္မွားတာ... ေနမွာပါ...
.... ဟာ... တကယ္ျမင္ရတာပါ...ေမေမရယ္... မိန္းမ တစ္ေယာက္ပံုနဲ႔ တူသလိုပဲ....
ေအးလွက သူတကယ္ျမင္ရသည္မွာ ေသခ်ာေၾကာင္း ခိုင္မာေအာင္ ေျပာေနသည္။
.... သမီးရယ္... အလုပ္ကတဖက္... အေဖကို ျပဳစုရတာ တစ္ဖက္နဲ႔... စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ၿပီး... ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျမင္ေနရတာ ေနမွာပါ... ကဲ.. ေရာ့...ေရာ့... ဒီထမင္းေလး သမီးအေဖကို ဝင္ေအာင္ ေကြၽးလိုက္ၿပီး.. သမီးလည္း နား လိုက္ဦး...
ေအးလွမွာ မိခင္ ထိုးေပးေသာ ထမင္းပန္းကန္ကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ ယူသြားၿပီး အိပ္ယာထဲမွ ဖခင္ကို ထူ၍ တယုတယ ထမင္း ခြံ႔ေကြၽးခိုက္သည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္မွ ေဒၚသန္းရီ ျပံဳး၍ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ ေစာေစာက အေတြးမ်ားကလည္း အလိုအေလ်ာက္ သူမ၏ စိတ္ထဲ ျပန္ေရာက္လာသည္။
သမီး ေၾကာက္မည္စိုး၍ သာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဟုေျပာလိုက္ရတာ တကယ္ေတာ့ ေယာက်္ားျဖစ္သူ အနားမွာ မိန္းမသ႑န္ အရိပ္တစ္ခုကို ေဒၚသန္းရီ ကိုယ္တိုင္ မၾကာ ခဏ ေတြ႔ေနရသည္။
စေတြ႔တုန္းကဆို ေဒၚသန္းရီ ထိတ္လန္႔သြား မိေသး။
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လခန္႔က ျဖစ္သည္။ ညအခ်ိန္ ေဒၚသန္းရီ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ အသံတစ္ခု ၾကား၍ အိပ္ယာမွ ႏိုးသြားသည္။
.... အစ္ကိုရယ္... ေလးႏြယ္ ႐ွာလိုက္ရတာ... ဟင့္...ဟင့္...
ငိုသံလိုလို ၿငီးသံလိုလို အသံတစ္ခုကို ေဒၚသန္းရီ ၾကားလိုက္ရသည္။
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မလွမ္းမကမ္းရိွ ေယာက်္ားျဖစ္သူ အနားတြင္ ထိုင္ေနေသာ မိန္းမသ႑န္ တစ္ခုကို အျပင္မွ အိမ္အတြင္း ထိလင္းေနေသာ လေရာင္ေအာက္၌ ေတြ႔လိုက္ရသည္။
သမီးမ်ားလားဟု ေဘးနားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအးလွမွာ သူမ အနား၌ပင္ မလႈပ္မယွက္ အိပ္ေမာက်ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ေဒၚသန္းရီ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထကာ...
.... ဟဲ့... ဘယ္သူလဲ...
ဟု အလန္႔တၾကား ထေမးလိုက္လ်င္ ထိုအရိပ္မွာ ေဒၚသန္းရီ မ်က္စိေ႐ွ႕တြင္ပင္ ဖ်က္ခနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလသည္။
ေဒၚသန္းရီ အိပ္ယာမွ ကမန္းကတန္းထကာ မီးထြန္း၍ တစ္အိမ္လံုး လိုက္႐ွာေသာ္လည္း မည္သည့္ အရိပ္အေယာင္ မွ မေတြ႔ရေပ။
ထိုေန႔ ထိုအခ်ိန္မွ စကာ က်န္းမာေရး မေကာင္း၍ အိပ္ယာထဲ လဲေနေသာ ေယာက်္ားအနားတြင္ မိန္းမသ႑န္ ျဖဴျဖဴ အရိပ္တစ္ခုကို မၾကာခဏ ေဒၚသန္းရီ ေတြ႔ရသည္။
သမီးျဖစ္သူ ေအးလွ ေၾကာက္မည္စိုး၍ မေျပာျပခဲ့ေသာ္လည္း ယခု သမီးကိုယ္တိုင္ ျမင္ေတြ႔ေနရၿပီ ဟု ဆိုသည္။
ကိုသက္ဦး၏ က်န္းမာေရးမွာ ေဆးရံုက လက္ေလ်ာ့လိုက္သျဖင့္ အိမ္ျပန္ေခၚလာစဥ္မွာလည္း ငို႐ွိုက္သံ သဲ့သဲ့ကို သားအမိ ႏွစ္ေယာက္လံုး ၾကားၾကရ၍ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိၾကရသည္။
၎ေနာက္ ျဖဴျဖဴ သ႑န္ အရိပ္ မွာ မည္သူ႔ကိုမ်ွ အေႏွာက္အယွက္ မေပးပဲ ကိုသက္ဦးနားမွာသာ ေန႔ေန႔၊ ည ညရိပ္ခနဲ႔ ၊ ဖ်က္ခနဲ႔ မၾကာခဏ ေတြ႔ရသည္။
ထိုျဖဴျဖဴ အရိပ္သည္ ဘာမ်ား ျဖစ္မည္လဲ။ ဝိညာဥ္လား၊ တေစၧလား ၊ သရဲလား။ ေယာက်္ားျဖစ္သူ ကိုသက္ဦးႏွင့္ ထို မိန္းမသ႑န္ အရိပ္ တို႔ မည္သို႔ ပတ္သက္ခဲ့ပါ သနည္း။ က်န္းမာေရး မေကာင္းသည့္ ေယာက်္ားျဖစ္သူကိုလည္း ျမင္ရလား ေတြ႔ရလားဟု မေမးရက္ သျဖင့္ ေဒၚသန္းရီမွာ စိတ္ထဲမွာသာ တအံု႔ေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။
-----------------------------------------------------------------------------
.... ေဟာ... ေမေမ လာၿပီ...
ေဒၚသန္းရီ တစ္ေယာက္ ကားေပၚမွ ဆင္းလာေသာ ေယာကၡမျဖစ္သူ ကို အိမ္ေပၚမွ ေျပးဆင္း၍ ႀကိဳလိုက္သည္။
.... သမီး ဖြားဖြားလား... အခုမွ ပဲ ျမင္ဖူးေတာ့တယ္....
ေအးလွပါ ဆင္းလာၿပီး အထုပ္ဝိုင္းဆြဲ၍ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးေသာ အဖြားကို တြဲ၍ ေခၚ လိုက္သည္။
... သန္းရီ... ဒါ... ငါ့ေျမးလားဟဲ့...
.... ဟုတ္တယ္ေလ... အေမ... သမီးနဲ႔ ကိုသက္ဦး ယူၿပီးကတည္းက အေမက တစ္ခါမွ လာမလည္ေတာ့ တာ ဘယ္ျမင္ဘူးပါ့မလဲ....
ဟုတ္ပါသည္။ ကိုသက္ဦးႏွင့္ မသန္းရီကို လက္ထပ္ေပးၿပီးကတည္းက ေလာကီကို စိတ္ကုန္ၿပီဆို၍ ေယာဂီဝတ္သြားခဲ့ေသာ ဖြားခင္ႀကီးမွာ သားႏွင့္ ေခြၽးမ ဆီ တစ္ခါမ်ွ ေရာက္မလာ ခဲ့ေတာ့ေပ။
ယခုမွ သားျဖစ္သူ ကိုသက္ဦး က်န္းမာေရး မေကာင္းဟု သတင္းရမွ သားေဇာႏွင့္ အိုႀကီးအိုမ ခရီးၾကမ္းႏွင္ ေျပး လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
.... ဟင္း.... ေတာက္....
ဖြားခင္ႀကီး အိမ္ေပၚ တက္ရန္ ေျခလွမ္းျပင္စဥ္မွာပင္ အိမ္ထဲမွ ေတာက္ခတ္သံႀကီး ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ျဖဴျဖဴအရိပ္တစ္ခုလည္း အိမ္ထဲမွ ေျပးထြက္လာၿပီး ဖြားခင္ႀကီးထံ ခုန္အုပ္လိုက္သည္ကို အားလံုး ေတြ႔လိုက္ရသည္။
ဖြားခင္ႀကီးမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေဆာင့္တြန္းလိုက္သလို ခံလိုက္ရကာ တြဲထားေသာ ေအးလွ ႏွင့္ပါ လံုးေထြး၍ ေျမႀကီးေပၚ ပစ္လဲက်သြားေလသည္။
.... ဟင္... ဘာႀကီးလဲ... ဘာေတြလဲ... သန္းရီ...
အရိပ္လို သာေတြ႔လိုက္ရၿပီး အေကာင္အထည္ မေတြ႔လိုက္ရ၍ ဖြားခင္ႀကီး အလန္႔တၾကား ေမးမိသည္။
.... လာ... လာ... အေမ... သမီး...ေနာက္မွ... ႐ွင္းျပပါ့မယ္....
ေဒၚသန္းရီမွာ ေယာကၡမကို ထူ၍ အိမ္ေပၚ ကမန္းကတန္း ေခၚသြားလိုက္ရသည္။ ေျခက်င္းဝတ္႐ိုး နာသြား သျဖင့္ ေဆးလိမ္းေပးရင္း အေၾကာင္းစံု ႐ွင္းျပလိုက္ေတာ့ ဖြားခင္ႀကီး မွာ တအံ့တျသ နားေထာင္ေနသည္။ သူလည္း ဘာမွန္း သိပံုမရ။
ထူးျခားသည္က ဖြားခင္ႀကီးေရာက္လာၿပီးကတည္းက ယခင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ အိမ္မွာ ဆူညံ ပြက္ေလာ ႐ိုက္ေနသည္။
ေတာက္ခတ္သံႀကီးမ်ား၊ အံႀကိတ္ ၿငီးျငဴသံႀကီးမ်ား၊ အိမ္ၾကမ္းပ်ဥ္ကို ေဆာင့္နင္းသံႀကီးမ်ား ၊ မီးဖိုထဲမွ အိုးခြက္ပန္းကန္မ်ားအား လြင့္ပစ္ေပါက္သံမ်ား အစဥ္မျပတ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ အေကာင္အထည္ေတာ့ မေတြ႔ရေပ။ ေအးလွ မွာ ေၾကာက္လြန္း သျဖင့္ အဖြားႏွင့္ အေမနားမွ မခြာေတာ့ေပ။
.... အစြဲအလန္းေၾကာင့္ မကြၽတ္မလြတ္တဲ့ ပရေလာက သား ျဖစ္ႏိုင္တယ္... အရင္က မေသာင္းက်န္းဘူး... အေမလာမွ ေသာင္းက်န္းတယ္ ဆိုေတာ့... အေမ့အေပၚမွာ မေက်နပ္တာ တစ္ခုခု ရိွလို႔ပဲ... ဆရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ပင့္ဖိတ္ေမးျမန္းမွ သင့္ေတာ္ မယ္နဲ႔ တူတယ္...သမီး...
ေဒၚသန္းရီ မွာ ေယာကၡမ ဖြားခင္ႀကီး စကားကို နာခံ၍ အၾကားအျမင္ ဆရာ တစ္ဦးကို အိမ္သို႔ ပင့္ဖိတ္ ခဲ့ေလသည္။
---------------------------------------------------------------------------------
အၾကားအျမင္ ဆရာ၏ စီမံမႈျဖင့္ အနက္ေရာင္ လိုက္ကာစ မ်ား ပတ္ပတ္လည္ကာရံထားေသာ အခန္းတစ္ခန္း။
ထိုအခန္းအတြင္း တြင္ ဖေယာင္းတိုင္ အတိုင္ေသး သံုးတိုင္ထြန္းထားသည္။ တခန္းလံုးမွာ ထိုဖေယာင္းတိုင္ အလင္းေရာင္သာ ရိွသျဖင့္ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း သိပ္မရိွ။
ဖေယာင္းတိုင္ သံုးတိုင္ေနာက္မွာ အၾကားအျမင္ဆရာက တပလႅင္ေခြထိုင္၍ မ်က္လံုးအစံု မိွတ္ကာ တစ္စံုတစ္ခုကို အာရံုစူးစိုက္ေနဟန္ ။ ပါးစပ္မွလည္း တခုခုကို ေရရြတ္ေနသည္။
အၾကားအျမင္ ဆရာေ႐ွ႕မွာေတာ့ ေဒၚခင္ႀကီး၊ ေဒၚသန္းရီ၊ ေအးလွ တို႔မွာ က်ဳ႕ံက်ဳံ့ကေလးထိုင္၍ က်န္းမာေရးမေကာင္းေသာ ကိုသက္ဦးမွာ ပက္လက္အေနအထားႏွင့္ မိွန္းေနသည္။
.... ကဲ... လူနာနဲ႔ အိမ္႐ွင္ မိသားစုေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ ျပဳေနတာ ဘယ္သူလဲ... ဆရာ့ေ႐ွ႕ေမွာက္ အေရာက္လာ ခဲ့စမ္း....
ခ်က္ခ်င္းတုန္႔ျပန္မႈ မရိွ။
... ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ... ဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ... လာေျပာဖို႔ ဆရာ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္....
.... မေက်နပ္ဘူး... ကိုသက္ဦး အေမကို နည္းနည္းမွ မေက်နပ္ဘူး...
ေအးစက္စက္ အသံတစ္ခု အခန္းထဲမွာ ထြက္ေပၚလာသည္။
အသံလာရာ ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ၾကေတာ့ လိုက္ကာစမ်ား၏ ေထာင့္ အေမွာင္က်ေသာ ေနရာတြင္ အျဖဴေရာင္ အရိပ္တစ္ရိပ္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ၾကရသည္။
ပံုသ႑န္မွာ ဆံပင္ဖားလ်ားခ်ထားေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပံုသ႑န္ ျဖစ္သည္။
ေဒၚခင္ႀကီး၊ ေဒၚသန္းရီ ၊ ေအးလွတို႔မွာ ၾကာၾကာ ၾကည့္မေနရျဲကပဲ ၾကက္သီးေတြတဖ်န္းဖ်န္းထကာ မ်က္လံုးစံုမိွတ္ကာ အၾကားျမင္ဆရာႏွင့္ ဝိညာဥ္တို႔၏ အေမးအေျဖစကားမ်ားကိုသာ နားစြင့္ေနၾကသည္။
.... အခုေရာက္ေနတဲ့ ဝိညာဥ္က ဘယ္သူလဲ...
.... ကြၽန္မက လြန္ခဲ့တဲ ႏွစ္ ၃၀ က ကိုသက္ဦးရဲ႕ ခ်စ္သူပါ...
.... သမီးက..ဘာလို႔ ဒီလို ျဖစ္ေနရတာလဲ...
.... ဒီလိုပါ ဆရာ....
ဝိညာဥ္၏ စကားသံက အခန္းတြင္းမွာ ေလးပင့္စြာ ထြက္ေပၚေနသည္။
ရက္အတန္ၾကာတဲ့ အထိ ေပၚမလာေသာ ခ်စ္သူ ကိုသက္ဦးကို ေလးႏြယ္ သတိရ တမ္းတစိတ္ျဖင့္ လြမ္းဆြတ္ေနခ်ိန္မွာပင္ မထင္မွတ္ေသာ သတင္းဆိုး တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည္။
ကိုသက္ဦး ဆံုးၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္း။
ေလးႏြယ္၏ ေခါင္းကို မိုးႀကိဳ ပစ္ခ်လိုက္သလို ခံစား လိုက္ရသည္။
.... မျဖစ္ႏိုင္ဘူး.... ကိုသက္ဦး ဆံုးၿပီ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး...
ေလးႏြယ္ မယံု သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကညင္ကုန္း ရြာသို႔ လိုက္သြား ခဲ့ သည္။
ကိုသက္ဦး တို႔ အိမ္ေ႐ွ႕ ေရာက္ေတာ့ အသုဘအခမ္းအနား ျပင္ဆင္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ျခံထဲသို႔ မဝင္ရဲ သျဖင့္ အျပင္မွသာ ေခ်ာင္းျကည့္ရင္း ရင္ကြဲမတတ္ ငိုေႂကြးလ်က္ ရြာျပန္ခဲ့ရေလသည္။ ေနာက္ေန႔ ကိုသက္ဦးတို႔ ရြာ ထပ္သြား၍ အသုဘ အခမ္းအနားကိုေခ်ာင္း ၾကည့္၍ ငိုေႂကြးျပန္သည္။
ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ခန္႔ အလွမ္းကြာလွေသာ ရြာႏွစ္ရြာကို အသြားအျပန္လုပ္ရသျဖင့္ ေမာပန္းျခင္း၊ မည္သည့္အစာမ်ွ မစားပဲ မ်က္ရည္ခမ္းမတတ္ ငိုေႂကြးျခင္း၊ ခ်စ္သူအတြက္ ခံစားရအားႀကီးလြန္းျခင္း တို႔ေၾကာင့္ ေလးႏြယ္မွာ ရင္ကြဲနာ က်သည့္ ဒဏ္မခံႏိုင္ပဲ လမ္းမွာပင္ လဲက် အသက္ပါ သြား ခဲ့ရေလသည္။
အဲ့ဒါပါပဲ ဆရာ....ဟင့္..ဟင့္..
အခန္းထဲမွာ ဝိညာဥ္၏ သနားစရာ ငို႐ိုွက္သံက ပ့်ံလြင့္လာသည္။
.... က်မ ေသ သြားေပမယ့္ ကိုသက္ဦးကို စြဲလန္းစိတ္နဲ႔ တမလြန္ဘဝမွာ လိုက္႐ွာ ခဲ့ပါတယ္...
မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး.... ဆက္တိုက္ရွာခဲ့တာလည္း မေတြ႕ခဲ့ဘူး...
.....ႏွစ္ေပါင္း လဲ ၾကာခဲ့ပါၿပီ ဆရာ...
....က်မ ရင္ေတြ ကြဲေၾကရတယ္...
.... အခု ျပန္ေတြ့ရျပီ ...
....ကိုသက္ဦးကို သက္ရိွလူသားအျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရၿပီ...
.... မျကာေသးမွီက ျပန္ေတြ႕ရတဲ့ ကိုသက္ဦးကို က်မ လက္မလြတ္ ႏိုင္ေတာ့ ဘူး ဆရာ...
.... က်မ သူဆံပင္ေတြကို ကိုင္ျပီး ငိုခဲ့ရတယ္...
.... သူ႕ရဲ႕ လက္ကေလးေတြကို ကိုင္ၿပီး ငိုခဲ့ ရတယ္... ဆရာ...
.... အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုသက္ဦးရဲ႕ အေမကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္...က်မ အမုန္းဆံုးလူကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေဒါသေတြ မထိန္းနိုင္ ျဖစ္သြားတာပါ ေက်လည္း မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး...ဆရာ...
ေလးႏြယ္၏ ဝိညာဥ္မွ မေက်မခ်မ္းသံ ထြက္ေပၚလာသည္။
.... ေလးႏြယ္ရယ္... ၾကားထဲကပဲ...ဆရာ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္... ၿပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ကို ေခ်ဖ်က္လိုက္ပါေတာ့လား ...
ဖြားခင္ႀကီး ကပါ ဝင္၍ ေတာင္းပန္လာသည္။
.... အေဒၚ မွားခဲ့ တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ သမီးေလးႏြယ္ရယ္... သားကို ေလးႏြယ္နဲ႔ သေဘာမတူပဲ သူေဌး သမီးလည္း ျဖစ္ စိတ္သေဘာထား ျပည့္ဝတဲ့ မသန္းရီနဲ႔ သေဘာတူခဲ့တယ္... သားကို အေဝးမွာ ပို႔ထားၿပီး... သားဆံုးၿပီလို႔ ရြာမွာ သတင္းလြင့္... အသုဘ ျပင္ဆင္ ခဲ့တာပါ... သား.. အသုဘကို သား ေကာင္မေလး လာၾကည့္တယ္ လို႔ ပဲ သိခဲ့ရၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေကာင္မေလး သတင္း ေပ်ာက္သြားခဲ့ တာ ခုထိ ပါပဲကြယ္... သားကို ခ်စ္တဲ့ အတၱစိတ္နဲ႔ အေဒၚ မွားခဲ့ တာပါ သမီးရယ္... ေတာင္းပန္ပါတယ္...
အားလံုး ဝိုင္းေတာင္းပန္ၾကေတာ့ ဝိညာဥ္ထံမွ သက္ျပင္း ခ်သံ ထြက္လာသည္။
.... ဟင္း... က်မ ဒီမွာ မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ကိုသက္ဦးကို တမလြန္ကေနပဲ က်မ ဆက္ေစာင့္ ေနပါေတာ့မယ္...
ဟုေျပာ၍ လိုက္ကာထဲမွ အေငြ႔ပံုသ႑န္ထြက္လာၿပီး မိွန္းေနသည့္ ကိုသက္ဦးကို လံုးေထြး ရစ္ပတ္ နမ္း႐ိုွက္ဟန္ျပဳ၍ ကန့္လန့္ကာ ထဲသို႔ အေငြ႔အျဖစ္ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ့သည္။
ကိုသက္ဦးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ထပ္ၿပီးကတည္းက တစ္ခါမ်ွ ေဒၚသန္းရီ မေတြ႔ဘူးေသာ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွ အျပံဳး၊ ဝမ္းနည္းဟန္သာ ရိွၿပီး တစ္ခါမွ မငိုေႂကြးဖူးေသာ ကိုသက္ဦး မ်က္ဝန္းေထာင့္မွာ မ်က္ရည္ စီးေၾကာင္းတို႔ကို အံျသဖြယ္ ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ေလးႏြယ္၏ ဝိညာဥ္ေျပာသမ်ွကို ကိုသက္ဦး ၾကားလိုက္ရပံု ေပၚပါသည္။ ကိုသက္ဦးလည္း ယေန႔ထိ ေလးႏြယ္ကို ေမ့မရခဲ့ပံုပင္။
ထို႔ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေဒၚသန္းရီတို႔ အိမ္မွာ ျဖဴျဖဴသ႑န္အရိပ္ကို မေတြ႔ရေတာ့ပဲ ေအးခ်မ္းသြား ေလသည္။
တစ္လခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ ကိုသက္ဦးက အားလံုးကို ေက်ာခိုင္း၍ ေလာကႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္သြားေလသည္။
ယခင္က အသုဘ အတုအေယာင္ျဖင့္ ေသၿပီဟု သတင္းလြင့္ခံရေသာ ကိုသက္ဦး ယခုေတာ့ တကယ္ အသုဘအခမ္းအနား ျပင္ဆင္၍ ဆြမ္းသြတ္ အမ်ွေဝေပးခဲ့ရ ေလၿပီ။
အလႉအတန္းျပဳ အမ်ွေဝေပး၍ ကိုသက္ဦး တစ္ေယာက္ ကြၽတ္လြတ္သြားၿပီလား...။ ဒါမွမဟုတ္ တမလြန္ ဘဝမွာပဲ ခ်စ္ရတဲ့ ေလးႏြယ္ႏွင့္ အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမလား ဆိုတာေတာ့ မည္သူမ်ွ တပ္အပ္ မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။
.... ျဖစ္ေလရာ ဘဝတိုင္း ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ခ်စ္တိုင္းညားပါေစ ကိုသက္ဦးရယ္...
ဟူ၍သာ ခ်စ္ခင္ပြန္း အတြက္ ေဒၚသန္းရီ တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုး ဆုေတာင္းေပးလိုက္ မိပါေတာ့သည္။
-----------------------------------------------------------------------------
ၿပီးပါၿပီ။
စာေရးတတ္သူ မဟုတ္ပါ ။ အေဟာင္းေလး ျပန္တင္ေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဝါသနာ႐ွင္ စာေရးသူ - ေမာင္လယ္ေတာ
Comments
Post a Comment